Geloofwaardige actie, angstig actueel *****

Veertig ontvreemde Iraanse splijtstofstaven zijn ruim voldoende om wereldwijde onrust te veroorzaken. Amerika en Israël voelen zich dan ook ernstig bedreigd. Reden genoeg om geheim agent Jim Matteos het onderzoek te laten leiden om de ontstane situatie de kop in te drukken. Als hij in Iran Soraya ontmoet, blijkt laatstgenoemde over wel heel veel informatie te beschikken. Tijdens hun onderhandelingen vinden er vreselijk aanslagen plaats, waarbij gebruik wordt gemaakt van geheime codes. Niet van de splijtstofstaven. Ondertussen wordt er toegewerkt naar een allesvernietigende aanslag…

De Saraceense Samenzwering verscheen in 2019 bij uitgeverij LetterRijn en werd geschreven door Era Richmen, (destijds nog) het pseudoniem van het schrijversduo Herman Zandstra en Eric Bakker. Uit het bovenstaande moge duidelijk zijn dat het verhaal een schoolvoorbeeld is van een actiethriller, of beter gezegd een dijk van een actiethriller.

In bijna 300 pagina’s wordt de lezer in een rollercoaster geplaatst waar de echte liefhebber alleen maar van kan smullen. Spannend is daarbij een understatement. Regelmatig zit je letterlijk op het puntje van de stoel. Toch vliegt de geloofwaardigheid (een valkuil voor dit specifieke genre) op geen enkel moment uit de bocht. Eerder kun je zeggen dat het verhaal angstwekkend dicht tegen de actualiteit aanschurkt. De Saraceense Samenzwering blinkt uit in het subtiel samenbrengen van de verhaallijnen tot een ontknoping, staand als een betonnen bunker.

Met Jim Matteos en Soraya zijn twee uiterst krachtige personages van vlees en bloed geschapen. Daar waar een figuur als James Bond vooral is bedacht voor de populariteit en commercieel gewin, geldt dat voor Jim en Soraya niet. Met hen leef je mee, voel je mee en zij blijven ook na het dichtslaan van het boek nog in je gedachten hangen. Het zijn echte ‘round characters’, waarbij ook hun minder goede eigenschappen niet onbenoemd blijven. Gelukkig bleek recent dat het tweetal in een nieuwe thriller (De Paarse Engel) een nieuw avontuur beleeft. Daar kun je alleen maar blij van worden.

De Saraceense Samenzwering is een aanwinst voor het genre. Een boek dat in geen enkele boekenkast misstaat en dat het vergelijk met de zogeheten ‘grote’ namen, ook internationaal, moeiteloos kan doorstaan.

Wegleggen is geen optie ****

(tekst: D. van Heumen)

Annet Hulst, initiatiefnemer van de websites Chicklit.nl en Vrouwenthrillers.nl, debuteerde in maart 2020 met de spannende young adult Privacy Live.

Ze woont met haar gezin in haar geboortestad Leiden en werkt als IT-risicomanager in de financiële sector.

In haar vrije tijd schrijft ze, leest ze boeken in alle genres en brengt ze regelmatig een bezoek aan de sauna.

De 18-jarige geschiedenisstudente Fee Wilkens woont samen met haar beste vriendin Rox in een appartement dat haar ouders voor haar hebben gekocht.

Ter gelegenheid van de 50-jarige verjaardag van haar vader lijkt het haar wel leuk om hem een Match DNA-set cadeau te doen.

Die wil zij samen met haar broer Fabian geven, maar Fabian vindt het idee echter helemaal niets, dus besluit Fee het zelf te gebruiken.

Met een verrassende uitkomst als resultaat.

Tijdens de voorbereidingen voor haar vaders verjaardag stuit Fee op nog meer familiegeheimen die bij haar veel vragen oproepen.

Wat is er precies gebeurd met het familiebedrijf, Spa Resort Het kristal?

En wie is Bas, van wie haar vader een kaart ontving?

Wanneer er dan nog een familielid sterft, besluit Fee samen met Rox op onderzoek te gaan.

Vastbesloten om alle familiegeheimen te ontrafelen.

Annet Hulst neemt de lezer mee in een meeslepend en spannend verhaal.

Geen boek waar je op het puntje van je stoel zit van de spanning maar wel een boek dat je moeilijk weg kunt leggen.

Je wilt steeds verder lezen en door de schrijfstijl van de auteur en de korte hoofdstukken leest het ook erg vlot.

De hoofdstukken zijn voornamelijk en afwisselend vanuit het perspectief van Fee en het dagboek van oom Bas geschreven.

Zo volgen we de familie Wilkens en komen we steeds meer achter de ontbrekende puzzelstukjes van de familiegeheimen die er schijnbaar zijn.

Soms gebeurtenissen die je wel zag aankomen maar niets is wat het lijkt in dit boek.

Annet weet de lezer toch te verrassen een aantal keren.

Dat Annet Hulst samen met haar zusje Maartje, naar wie het boek ook is opgedragen, in een sauna hebben gewerkt als tieners en nu nog geregeld naar een wellnesscentrum gaan is wel te merken.

Alles komt erg geloofwaardig over wat betreft het reilen en zeilen van een wellnesscentrum.

Dat Annet Hulst een goede YA heeft geschreven, Privacy Live, dat wisten we, maar ook met het schrijven van deze thriller Bloedheet heeft ze weer een goed boek afgeleverd dat de lezers een paar heerlijke uurtjes leesplezier bezorgt.

Ik ben in ieder geval erg benieuwd wat zij nog meer voor ons in petto heeft. Met dank aan uitgeverij LetterRijn voor het verstrekken van het recensie-exemplaar.

Een echte vakantiethriller

De Amsterdamse rechercheurs Laura Mandemaker en Hans Dijkema besluiten na het hachelijke avontuur, beschreven in De Matchmaker (2019), het debuut van Franziska Weissenbacher, op zoek te gaan naar een nieuwe standplaats. In Graf 521 hopen ze in het ogenschijnlijk vrediger ’s-Hertogenbosch in rustiger vaarwater te belanden. Dit blijkt echter ijdele hoop te zijn als prompt na hun komst twee lijken onder de vloer van de Sint Janskathedraal worden aangetroffen. Onmiddellijk wordt door het team een groot onderzoek opgestart naar deze mysterieuze zaak. De zaak wordt nog gecompliceerder als er nog een lijk wordt aangetroffen. De ontknoping van Graf 521 is daarom minimaal even bizar als de eerdergenoemde Amsterdamse zaak.

Graf 521 is een schoolvoorbeeld van een politiethriller. Het wel en wee binnen een team van agenten en rechercheurs staat centraal. En een ding is gelijk duidelijk: Franziska Weissenbacher is geknipt voor dit type thriller. Met geloofwaardige en goed uitgewerkte personages weet zij de sfeer uitstekend over te brengen. De plaats van handelen, De Sint-Jan in Den Bosch, is zonder meer bijzonder origineel gevonden, hetgeen het leesplezier extra vergroot. De sfeer van katholiek Brabant staat als een huis.

De opbouw van Graf 521 is volgens het boekje. De misdaden worden gepleegd, waarna de lezer langzaam meer zeker steeds meer stukjes van de puzzel krijgt voorgeschoteld. Technisch is hier geen speld tussen te krijgen, alle feiten kloppen. Een opvallend punt: de auteur kiest al in een vroeg stadium voor het verschaffen van best veel duidelijkheid. Dat biedt haar de mogelijkheid om het perspectief af te wisselen tussen het rechercheteam en de dader. Dit is een gewaagde, maar wel geslaagde keuze. In de ontknoping komt er nog een konijn uit de hoge hoed. Dit zorgt best voor een vorm van verrassing, maar de kans is groot dat veel lezers hierdoor toch niet van kleur gaan verschieten.

Dit alles neemt niet weg dat Graf 521 zeker zorgt voor een aantal genoeglijke leesuurtjes voor iedereen met de behoefte een gewoon goed verhaal te lezen, waarbij de ontspanning centraal staat. Het boek is bij uitstek geschikt om tijdens een vakantie aan de rand van het zwembad of wellicht op het strand tot je te nemen. Hierdoor zal het zeker een groot lezerspubliek aantrekken. Om van een echte topthriller te kunnen spreken, ontbreekt er helaas toch teveel. Daarvoor had de psychologische spanningsboog echt wat strakker gespannen moeten zijn.

Stijl:                                       8.0
Personages:                      8.0
Originaliteit:                       6.0
Leesplezier:                       7.0

Gemiddeld:                       7.25/10

Voor wie is Blind Vertrouwen een springplank? ***

Het is zo langzamerhand een traditie dat uitgeverij LetterRijn jaarlijks een schrijfwedstrijd organiseert rondom een thema. In 2020 gaan alle verhalen op de een of andere manier over Blind Vertrouwen.  Uit maar liefst 189 inzendingen koos een jury de naar hun mening 25 beste. Deze top 25 werd vervolgens in november in een bundel uitgegeven en aangevuld met 5 verhalen door bekende LetterRijn-auteurs. Dit jaar ontvingen Rob Bakker, Margareth Hillebrandt, Karin Hazendonk, Melissa Skaye en Tamara Onos een uitnodiging hun verhaal te schrijven over blind vertrouwen.

Wie de bundel ter hand neemt, ziet direct een sprekende en toepasselijke cover. Het thema is duidelijk en het plaatje is aansprekend, ondanks de wat donkere kleursetting. De symbolische functie hiervan is een goede keuze.

Het is een mooie en logische gewoonte dat de bundel wordt geopend door het beste verhaal in de ogen van de juryleden. Door haar bijzondere perspectiefkeuze in haar verhaal over Boca trekt winnares Hedwig Meesters onmiddellijk de aandacht. Het zou niet mijn eerste keuze zijn geweest, maar haar verhaal is door de genoemde keuze in ieder geval origineel. Tegelijkertijd blinkt dit verhaal niet uit door de onverwachte plotwending, waar je als liefhebber toch op wacht.

Mijn favoriete van alle verhalen is Foute genen, geschreven door Margareth Hillebrandt. In haar verhaal komt naast de spanning vooral de emotie van de personages het best tot uitdrukking. Zij beschrijft op heel bijzondere wijze hoe de protagonist in het verhaal totaal onverwacht in een een onmogelijke situatie belandt en hoe zij dit beleeft.

Van de wedstrijddeelnemers verdient André van Butsel met Elf jaar, drie maanden, zes dagen, zeker een vermelding. Zijn bijzondere, ietwat statige, schrijfwijze heeft op een aparte manier tot gevolg dat de spanning voelbaar wordt. Deze spanning blijft vervolgens bestaan tot het einde aanwezig in dit technisch uitstekend geschreven verhaal.

Niet zo positief ben ik over Zand erover van Filip Van den Steen. Het verhaalidee is op zich best aardig, maar de uitwerking is volstrekt ongeloofwaardig. Misschien had dit idee niet moeten worden uitgewerkt in een kortverhaal.

 Het leuke aan een bundel met korte verhalen is dat je er op verschillende manieren mee kunt omgaan. Je kunt ze allemaal in een paar dagen achter elkaar lezen, maar het is minstens net zo leuk dagelijks een verhaal te fijnproeven, bijvoorbeeld voor het slapengaan. Ze hebben allemaal een mooie lengte om even in te verdwijnen. Ten slotte is het natuurlijk een sport op de stoel van de jury te gaan zitten en je persoonlijke favoriet te kiezen.

Het is een feit dat er ook dit jaar weer een boeiende aaneenschakeling van spanning door LetterRijn is uitgegeven. En het initiatief van deze uitgever verdient alle lof, omdat het een uitgelezen mogelijkheid biedt aan talentvolle schrijvers om zich in de kijker te schrijven. Een verhalenwedstrijd als deze laat echter ook zien dat een goed verhaal schrijven niet voor iedereen is weggelegd. En door de toevoeging van de bijdragen van de LetterRijn-auteurs tevens wordt duidelijk dat de factor ervaring niet onderschat moet worden.

(Met dank aan de uitgever voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)

Topafsluiting van een boeiende reeks *****

De actiethriller is van oudsher bijzonder populair bij de liefhebbers van spannende verhalen. Toch is het aanbod van auteurs van Nederlandse of Vlaamse afkomst bijzonder gering. Een positieve uitzondering is Wouter Helders (1983). Onlangs verscheen Doodsengelen, het vierde deel in zijn Sofie Lafleur-reeks. Dit is tevens de afsluiting van de avonturen van deze journaliste. Eerder konden we haar volgen in Machtsstrijd (2016), Verrraad (2017) en Opgejaagd Wild uit 2018. Al deze boeken verschenen bij uitgeverij LetterRijn.

Doodsengelen begint met een mislukte poging van geheim agent Sam de Wild om zijn doelwit, een Koerdische politicus, om het leven te brengen tijdens een missie in Ebril in Irak. Als hij terug is in Nederland krijgt hij een herkansing. Al snel blijkt dat deze eliminatie een onderdeeltje is van een serieus internationaal complot. De inzet: een politieke omwenteling in Nederland en een machtsverschuiving in het Midden-Oosten. Als Sam ook nog eens wordt gedwongen iemand te verraden, zijn de consequenties verschrikkelijk en niet te overzien. Sam verbrandt al zijn schepen achter zich, maar is dat wel voldoende?

Het werk van Wouter Helders kenmerkt zich door zijn zichtbare kennis van de militaire wereld en bovenal door de geloofwaardigheid van de scènes. Daar waar andere auteurs, met name de Amerikanen onder hen, vaak de neiging hebben de lezer te overstelpen met actie, die weliswaar spannend genoemd kan worden, maar waarbij de geloofwaardigheid te vaak in het geding is, gebeurt dat bij Helders niet. Helders is er een meester in zijn militaire ervaringen en de spanning op de juiste manier te combineren.

Ook is de toegenomen ervaring van Helders als auteur in Doodsengelen is zichtbaar. De verschillende verhaallijnen met de daarbijbehorende locaties worden op een subtiele en correcte wijze aan elkaar geknoopt. Dit alles zorgt ervoor dat het verhaal vanaf de eerste pagina interessant is en waarbij de puzzelstukjes, die onderweg als hondenbrokjes naar de lezer worden toegeworpen, het leesplezier bevorderen en tot het einde zullen vasthouden. Uiteindelijk zorgt het verrassende slot dan voor de spreekwoordelijke kers op de taart en kan een liefhebber van de actiethriller alleen maar tevreden terugkijken als de laaste pagina is omgeslagen.

Zoals gezegd is Doodsengelen het slotstuk van deze serie. Het is echter niet te hopen dat daarmee ook een einde komt aan de carrière van misschien wel de beste actiethrillerauteur in het Nederlands en Vlaams taalgebied. Dat zou echt doodzonde zijn!

Romantiek en spanning in een oververhit decor ****

Inge Spaan (1980) werkt sinds 2011 als zelfstandig ondernemer in de accountancy. Volgens velen wordt deze beroepsgroep niet bevolkt door grote creatievelingen. Inge Spaan toont aan dat er altijd uitzonderingen bestaan op een algemeen geldend oordeel. In haar vrije tijd heeft ze de laatste jaren gewerkt aan Oververhit, haar thrillerdebuut dat onlangs verscheen bij uitgeverij LetterRijn.

In Oververhit maakt de lezer kennis met de 28-jarige Jolijn. Ze heeft haar leven mooi op orde. Een goede baan, fijne sociale contacten en, in ieder geval ogenschijnlijk, geen reden voor grote zorg. Of het moet zijn dat ze een geheime relatie heeft een getrouwde man, Bastiaan. Ze zou het graag anders zien, maar in eerste instantie kan ze hier geduldig mee omgaan. Dat wordt anders als er een aantal vreemde incidenten gebeuren, waardoor haar innerlijke onrust langzaam maar zeker toeneemt. Uiteindelijk kan ze niet meer ontkennen dat iemand het op haar heeft voorzien. Ze weet alleen niet wie het is. Kan ze op tijd achterhalen wie het op haar heeft gemunt en zo het dreigende gevaar afwenden?

Een eerste opvallend punt aan dit boek is het genre vermeld op de cover: feelgood thriller. Je kunt je afvragen of deze twee uitersten tot een goed verhaal kunnen leiden. Kan een verhaal een dosis romantiek bevatten en tegelijk ook spannend zijn? Na het lezen van Oververhit is mijn antwoord volmondig: ja, dat kan! Spaan laat zien dat de beschrijving van de relatie tussen bijvoorbeeld Bastiaan en Jolijn heel goed samengaat met de spanning die wordt opgeroepen als Jolijn zich niet op haar gemak voelt als er weer een ‘toevallige’ gebeurtenis plaatsvindt.

De verhaallijnen zijn ietwat eenvoudig van opzet met hier en daar een wat voorspelbare voortgang. Dat stoort niet echt, omdat Inge Spaans schrijfwijze ervoor zorgt dat je geboeid blijft en ongemerkt toch weer een paar hoofdstuk blijkt te hebben verslonden. Met name op het onderdeel suspense blinkt Oververhit uit. En als je uiteindelijk de ontknoping nadert, blijkt alles toch weer net even anders in elkaar te steken dan je dacht. Hierdoor sla je het boek wel degelijk tevreden dicht.

In ieder geval zijn Inge Spaan en haar uitgever Theo van Rijn geslaagd in hun missie. Dit boek is bij uitstek geschikt om te lezen tijdens de vakantie of andere ontspannende momenten. Wie dit boek bijvoorbeeld meeneemt naar het strand of naar het zwembad, gaat gegarandeerd een aantal plezierige (oververhitte) leesuurtjes tegemoet. Voor iemand die van plan is binnenkort een resort te bezoeken is mijn advies: ga dit boek ook zeker lezen, maar misschien beter pas als je daar weer vandaan bent.

Hoe je zware thematiek luchtig en plezierig brengt…****

Als je een bepaalde leeftijd hebt bereikt, komt er voor iedereen onherroepelijk het moment waarop bepaalde keuzes moeten worden gemaakt. Dat is een van de thema’s in de roman Dames op de Herengracht van Margareth Hillebrandt, in 2019 uitgebracht bij uitgeverij LetterRijn.

De hoofdrolspelers in dit verhaal zijn Dorine, Julia en Lily. Zij omtmoetten elkaar aan het einde van de jaren ’70 tijdens een gezamenlijke schildercursus in Griekenland. Veertig jaar later besluiten ze te gaan samenwonen in een statig huis aan de Herengracht in Leiden. Als ze eenmaal onder een dak leven begint duidelijk te worden wlke invloed de geschiedenis heeft op hun huidige leven. Er blijken de nodige geheimen te bestaan, waardoor alles voor de dames, die inmiddels gezelschap hebben gekregen van de excentrieke zeventiger Dolf, in een ander daglicht komt te staan. Het wordt allemaal extra gecompliceerd als bij Julia ook nog eens dementie wordt vastgesteld.

Het eerste wat opvalt aan het boek is de geweldig gekozen cover. In een beeld wordt duidelijk wat de kern van het verhaal is, waarbij de afwaaiende bladeren de grootste symbolische betekenis hebben. Het is zichtbaar dat over deze foto heel bewust is nagedacht. Toepasselijker had het domweg niet gekund.

Wie vervolgens begint te lezen, belandt onmiddellijk in een verhaal dat je bij de keel grijpt. De peronages en de setting zorgen ervoor dat de lezer direct ter plekke is en onderdeel wordt van het verhaal. Dat wordt enerzijds veroorzaakt door de prettige schrijfstijl van Margareth Hillebrandt, anderzijds door de herkenbaar van de dagelijkse beslommeringen van de dames en de heer. Zonder uitzondering zijn alle personages krachtig, waarbij met name door het benadrukken van hun verschillen het geheel nog meer gaat leven. Wellicht verdient Dolf hierbij wel een aparte vermelding, omdat juist hij degene is die voor verbinding in het huis. Dat laatste wordt vooral zichtbaar in de scènes waarin zijn omgang met de steeds verder dementerende Julia. De beschrijvingen over zijn omgang met haar zijn ronduit prachtig.

Op heel overtuigende wijze weet Margarteh Hillebrandt, ondanks de soms heftige onderwerpen, mede door haar vertelwijze het verhaal luchtig te houden, waarbij zelfs hier en daar een vleugje (zwarte) humor niet ontbreekt. Dat maakt de Dames op de Herengracht geschikt voor een groot lezerspubliek. Of je nu behoefte hebt aan prettig leesbare roman of dat je, al dan professioneel,  te maken hebt met dementie, in beide gevallen zal dit boeken worden gewaardeerd.

En voor iedereen geldt tevens dat je na het lezen de Dames (en heer) van de Herengracht gegarandeerd in je hart hebt gesloten!

Spanning met een andere dimensie ****

We kennen allemaal wel de momenten dat we lekker ontspannen door een boekwinkel struinen, op zoek naar nieuw leesvoer. Een scala aan covers scrolt aan je blikveld voorbij, waarbij de ene wat meer aanspreekt dan de andere. Maar heel soms kijkt een boek je letterlijk aan en schreeuwt om aandacht tussen al zijn soortgenoten. Dat kan ook zo maar gebeuren met het thrillerdebuut van Marieke Damen, Stilleven. Het missen van de je aanstarende ogen, zo groot als gebaksbordjes, is bijna onmogelijk en ook de restanten van bloed schept verwachting.

In Stilleven staat kunstenares Monica centraal. Zij wordt benaderd door haar zus Monica met het verzoek een schilderij met haar portret te maken. Beide dames hebben echter al twintig jaar geen contact met elkaar. Met behulp van flashbacks beleven we de situatie in Monica’s jeugd. Het wordt, langzaam maar zeker, duidelijk dat de situatie in deze tijd verre van florissant was voor de zussen. Zij groeiden op in een gezin waar verslaving,  geweld en criminaliteit de boventoon voerden, met vader in de hoofdrol. Vragen als: hoeveel kan een kind verdragen en wat zou jij doen in een vergelijkbare situatie vormen de kern van deze thriller. Zou Monica tot ergst denkbare in staat blijken te zijn?

‘Na de tweede ronde koffie hadden opa en oma nog meer te doen en ze stapten op. (…) We moesten ongeveer 50 weken wachten voor we weer een perfect gezin konden vormen.’

Een van de meest interessante aspecten van Stilleven is dat Marieke Damen aantoont dat het begrip spanning heel breed kan worden uitgelegd. Daar waar veel lezers bij spanning, en daarmee indirect aan de thriller, een associatie leggen met veel bloed en wilde achtervolgingen, is hier een heel andere vorm zichtbaar. Met een tot in de finesses uitgewerkt personage, Monica, kan ook een verhaal worden geschreven dat de lezer vanaf pagina 1 aan de stoel kluistert. De vertelstem is zo treffend dat de lezer het gedrag van Monica wil begrijpen en haar gevoelens bijna letterlijk meebeleeft. Je wilt gewoon, koste wat koste, weten wat er is gebeurd en ook dat gevoel kun je scharen onder het begrip spanning. Marieke Damen toont aan een meester te zijn in deze vorm.
Verwacht dus geen geen standaardthriller, maar als je bereid bent open te stellen, is Stilleven meer dan de moeite waard.

Stilleven is een zeer aansprekend debuut van een auteur die het aandurft met een nieuw geluid, op haar eigen wijze, een bijzonder verhaal te vertellen. Een verhaal geschikt voor een groot lezerspubliek.