Typische Skandithriller

Er zijn van die verhalen, waarbij je spontaan de neiging krijgt een winterjas aan te trekken op het moment dat je tot het besef komt in welke omgeving het zich afspeelt. Een voorbeeld is Noorderlichtvrouw, geschreven door de Vlaming Luc Vos.

De novelle is oprecht een ijskoud avontuur in Noorwegen als twee vriendinnen op weg zijn om het Noorderlicht te gaan zien. Zij bevinden zich, alleen, op een boot samen met een toch wel vreemde man. De vraag is natuurlijk of hij wel te vertrouwen is? Gaan ze het Noorderlicht zien, of verloopt het toch compleet anders?

Noorderlichtvrouw heeft alle kenmerken van een donkere Skandi-thriller. De belangrijkste elementen zijn daarbij de omgevings- en psychologische beschrijvingen. Op dat punt voldoet Luc Vos zonder voorbehoud aan de verwachting. De liefhebber zal deze stijl weten te waarderen, maar de nadeel is dat ook vaak de spanningsboog te ver weg is. Op de ene of andere manier beland je niet op het puntje van de stoel.

Naast de beperkt aanwezige spanning heeft dit ook te maken met de schrijfstijl. Taalkundig is hier niets mis mee, maar voor een thriller is het toch wat langdradig. Met name het gebruik van lange zinnen met opvallend veel bijvoegelijke naamwoorden, remt de vaart in het verhaal. Naar mijn mening past deze manier van schrijven veel beter bij een (literaire) roman.

Het was een aangename kennismaking met Luc Vos als auteur. Jammer genoeg heeft zijn verhaal er bij mij niet voor gezorgd dat ik mijn winterjas weer kon uittrekken omdat ik het warm kreeg.

Stijl                        6.0
Personages        5.5
Originaliteit        6.5
Leesplezier        5.0

Gemiddeld        5.750

Goed, maar geen winner

Op een koude winteravond komt Christa de van huis weggelopen David tegen. Ze raakt zodanig onder de indruk van zijn verhaal dat ze besluit alles op alles te zetten om hem en zijn zusje Sara te redden uit de erbarmelijke thuissituatie. Maar doet zij dit wel voor de kinderen? Welke invloed heeft haar persoonlijke situatie op de drijfveren te helpen? Ze krijgt hulp van goede vrienden Esther en Pim, maar brengt hen daarmee wel in groot gevaar.

Het verhaalidee van Miriam Lucia voor haar novelle David & Sara is goed bedacht en ook uitstekend uitgewerkt. De spanning zit er vanaf de onmoeting tussen Christa en David direct goed in. Lucia zorgt er met haar vlotte schrijfstijl voor dat de lezer gegarandeerd geboeid raakt en blijft. Met name de scenes waarin de moeder van David en Sara een belangrijke rol speelt, zijn benauwend goed beschreven. Ook de ontknoping stemt tot tevredenheid.

Toch had David & Sara nog meer body gekregen bij een betere, en bovenal diepere uitwerking van de personages. Dit is typisch zo’n verhaal waabij duidelijk te zien is dat het verhaal een ding is, maar dat de hoofdrolspelers minimaal zo belangrijk zijn. Ondanks de al genoemde spanning blijven de personages toch wat aan de vlakke kant. Op te weinig momenten is een echte betrokkenheid echt te voelen. Vergelijk dit maar met getuige zijn van een aantal incidenten, zoals je dat zou kunnen meemaken als je op straat loopt.

Dat neemt niet weg dat Miriam Lucia zonder voorbehoud een goede bijdrage heeft geleverd met deze novelle. En ook hier geldt weet dat het thema Zwarte sneeuw prima in het verhaal past. Miriam Lucia is wel degelijk een aanwist voor dit type verhalen, ondanks dat er naar mijn mening nog wel ruimte voor verbetering is.

Stijl                        8.5
Personages        6.0
Originaliteit        8.5
Leesplezier        9.0

Gemiddeld        8.0/10

Kun je je verleden loslaten?

Het gaat spoedig sneeuwen.
De sneeuw verbergt alles.

Als de 17 jarige Eva, na een moeilijke periode, samen met haar ouders naar Noorwergen emigreert, lijkt het tij in haar leven te keren. Het potentiële geluk wordt echter ruw verstoord op het moment dat Eva’s vader van het ene moment op het andere verdwijnt. Wat is er met hem gebeurd? Is het wel mogelijk dat Eva zich los weet te wrikken uit haar duistere verleden…?

De novelle De schittering van sneeuw van Susan Wallenburg onderscheidt zich in deze Zwarte Sneeuw-serie door de gekozen thematiek. Als enige lijkt dit verhaal bij uitstek geschikt voor de jongere leesliefhebber. Voor veel young adults zal Eva een geliefd personage zijn door alles wat zij moet meeemaken. Het feit dat zij bijvoorbeeld een problematische schooltijd heeft doorgemaakt, zal deze doelgroep extra aanspreken. Daarmee wil ik overigens op geen enkele manier de suggestie wekkken dat De schittering van sneeuw niet geschikt zou zijn voor volwassen lezers. Ook voor hen valt er meer dan voldoende te beleven

De technische opbouw van het verhaal is uitstekend en ook alle belangrijke personages vervullen allen hun eigen logische rol. Gevoelens en emoties komen duidelijk over en zijn voor de lezer begrijpelijk en invoelbaar. Het verhaal heeft vanaf het begin een bijzondere spanningsboog en, mede door de krachtige beschrijvingen van het decor, blijft dit gehandhaafd tot het eind. Een tevreden gevoel na de laatste punt zal het resultaat zijn. Een speciale vermelding verdient de manier waarop deze auteur het voor elkaar krijgt niet alleen de kou van Noorwegen voelbaar te laten zijn, maar er tevens een toepasselijke symbolische functie aan weet toe te kennen.

De verwerking van het thema Zwarte sneeuw is mooi, maar heel subtiel toegepast.

Susan Wallenburg heeft met deze novelle een prima bijdrage geleverd en het is dan ook volkomen terecht dat dit verhaal in de bovenste regionen van deze verhalenwedstrijd is geëindigd. Bij volgende gelegenheden kan een jury niet bij voorbaat om haar heen.

Stijl                        8.5         
Personages        8.0         
Originaliteit        8.0
Leesplezier        9.0

Gemiddeld        8.375/10

Less would be more

Een schrijver wordt door zijn uitgever gevraagd om een fantasyroman te schrijven die in de smaak valt bij een groot publiek. Hij neemt zijn intrek in een eeuwenoud watermolencomplex in Frankrijk. Daar verdiept hij zich in de lokale Keltische mythen en legenden. De realiteit haalt hem echter al snel in, als hij ontdekt dat ook de recente geschiedenis van de streek zo z’n geheimen heeft.

Frans van der Eem is voor de volgers van schrijfwedstrijden geen onbekende. Hij heeft al vele publicaties op zijn naam staan. Met Maaiveld toont hij opnieuw zijn kenmerkende kwaliteiten door met exact de juist gekozen woorden, in een unieke stijl, een geloofwaardig en spannende setting neer te zetten. Ook is het zijn liefde voor geschiedenis duidelijk aanwezig.

Met behulp van al deze elementen wordt een technische uitstekende vertelling neergezet, al moet Van der Een ervoor waken niet in de valkuil van de overdaad te verzanden. Op sommige momenten krijgt de lezer zoveel informatie ‘voor de kiezen’ dat het risico de kern kwijt te raken aanwezig is. Dat neemt niet weg dat door de schrijfstijl absoluut een prettige leesbaarheid wordt bereikt, meder door de juiste afwisseling van mooie actiescènes en relatief rustige fragmenten, waar je even op adem kunt komen.

‘Eveline schudt wild met haar hoofd als de kraaien steeds brutaler dichterbij hippen. De vogels deinzen even terug. Het duurt echter niet lang of de eerste kraai pikt naar haar ogen. Eveline trekt net op tijd haar hoofd opzij. De glanzende snavel bijt diep in haar jukbeen. Bloed stroomt langs haar wang en drupt op de grond. Een rauwe brul ontsnapt aan haar keel. De kraai fladdert verschrikt weg.’

De invulling van het thema in de novelle is misschien niet uniek te noemen, maar wel goed en natuurlijk verwerkt. In ieder geval is het duidelijk hoe het thema een centrale rol speelt en zeker niet geforceerd is ingebakken. In Maaiveld druipt het plezier van de auteur in het schrijven er letterlijk vanaf; al het cliché ‘less is more’ iets om over na te denken voor een volgende gelegenheid. Dit zal (gelukkig) op zeker niet de laatste keer zijn dat we van een verhaal van deze rasverteller kunnen genieten.

Stijl                        8.5
Personages        8.0
Originaliteit        8.0
Leesplezier        8.0

Gemiddeld:       8.125/10

Mooi verhaalidee, te weinig inlevingsmogelijkheden

Vera van Beers is met haar novelle Als de waarheid sterft een van de winnaars van de schrijwedstrijd Zwarte Sneeuw. Het leven van Janna komt van de ene op de andere kop zijn kop te staan als haar zus en zwager dodelijk verongelukken. Als Janna een anonieme brief ontvangt met een bijzondere boodschap, reist zij ogenblikkelijk af naar de Ardennen, naar de plek waar het ongeluk plaatsvond. Was het wel een ongeval? En welke rol speelt een familiegeheim?

Als de waarheid sterft is in de eerste plaats een psychologisch thriller. Allesbepalend zijn de verhoudingen binnen de familie en de gevoelens die hiermee gepaard gaan. De verhaallijnen zijn keurig uitgewerkt, de geloofwaardigheid is geen punt van de discussie en ook de uiteindelijke ontknoping steekt mooi in elkaar.  Op basis van dit punt is het terecht dat Vera van Beers een plek in de top van deze wedstrijd heeft gekregen.

Maar daar waar de verhaallijnen het geheel optillen, kan dat helaas niet worden gezegd van de personages. Hoewel iedere lezer het gevoel van Janna zal begrijpen, blijven zij en ook haar tegenspelers in dit verhaal te vlak. De echte rauwe pijn van de omstandigheden komt onvoldoende binnen en dat is feitelijk doodzonde.

Wel is ook in deze novelle het thema Zwarte sneeuw op een mooie en originele manier verweven. Dit verdient zeker een compliment.

Als de waarheid sterft zal bij de plezierlezer zonder twijfel zorgen voor het nodige leesgenot. Het is dan ook absoluut geen slechte bijdrage, maar er had naar mijn idee meer gevoel ingelegd moeten worden om te kunnen spreken van een echte topper.

Stijl:                             8.0
Personages:           5.5
Originaliteit:            7.0
Leesplezier:            8.0

Gemiddeld:              7.125

André van Butsel verstaat het kortverhaal

De dakloze Robin Vermeer zwerft door omstandigheden al zeven jaar rond door de straten van Barcelona als hij bij toeval in een krant leest dat zijn familie hem dood wil laten verklaren. Dat laat hem geen andere keuze dan terug te keren naar zijn geboortestad Gent. Daar zal hij moeten afrekenen met zijn familie en spoken uit zijn verleden. Gemakkelijk wordt het hem niet gemaakt en ook veel tijd heeft hij niet. Zal het hem lukken de strijd tegen de juridische molen te winnen en af te rekenen met de geschiedenis?

De Vlaming André van Butsel (1957) toont met De straatbewoner, zijn inzending aan de verhalenwedstrijd Zwarte sneeuw, aan de kunst van het kortverhaal tot in de finesses te beheersen. Vanaf de eerste alinea is er een rasverteller aan het woord, voor wie maar een ding lijkt te tellen en dat is de lezer behagen met mooie vertellingen. Met De straatbewoner slaagt hij zonder meer hier in deze missie.

De verhaalopbouw vanuit de verschillende perspectieven is technisch optimaal uitgewerkt. We leren Robin goed kennen, maar ook de uitwerking van de andere personages, is uitstekend. De lezer krijgt op de juiste momenten de juiste hoevellheid informatie voorgeschoteld om geboeid te blijven lezen, waarmee gelijk de grootste kracht van Van Butsel is benoemd. De ontknoping is verrassend, maar wel passend bij de rest van het verhaal. Er blijven geen open eindjes hangen, waardoor je niet anders kan dan met een tevreden gevoel terugkijken op een prachtige leeservaring.

Naast de spanning weet Van Butsel door de diepere thematiek ook stof tot discussie te genereren. Daar waar het gaat over bijvoorbeeld familiebanden wordt voer discussie gepresenteerd zonder dat er een oordeel wordt geveld. Dat mag c.q. de lezer zelf doen. Een compliment om dit alles in ongeveer 80 pagina’s te bewerkstelligen, is op zijn plaats.

Tot slot is ook in deze novelle het thema Zwarte sneeuw op een heel natuurlijke manier verwerkt. Maar daarmee verdient Van Butsel nog niet de prijs van originaliteit.

De straatbewoner is van een zodanig hoog niveau dat het naar mijn mening een plek had verdiend in de bundel Zwarte sneeuw. Van de negen komt deze novelle voor mij op plek 2.

Stijl                  9.0
Personages      9.0
Originaliteit       9.5
leesplezier        9.5

Gemiddelde     9.25/10

Spanning in een kubieke meter

Stel jezelf eens voor dat je wakker wordt en het blijkt dat je je in een afgesloten kist bevindt, ergens diep onder de grond… Het overkomt de bij velen geliefde Meester Peter in Als het licht verdwijnt, de thrillernovelle van Maartje Cooijman.

Wat zou jij doen…?

Peter komt al heel snel tot de conclusie dat er voor hem maar een weg is om te ontsnappen uit zijn benarde positie. Een route met uiterst pijnlijke en confronterende momenten. Gaat het hem lukken deze beproeving te doorstaan?

Het eerste wat opvalt bij het lezen van Als het licht verdwijnt is de filmische schrijfstijl, waarmee Maartje Cooijman de lezer laat meekijken in de kist onder de grond. Al heel snel wordt pijnlijk duidelijk gemaakt wat claustrofobie met een mens kan doen. De angstgevoelens van Peter spetteren bijna letterlijk uit je e-reader. Wie er gevoelig voor is, moet gegarandeerd regelmatig het zweet van het voorhoofd deppen.

De technische uitwerking van het personage stemt tot tevredenheid. De lezer krijgt stukje bij beetje een steeds beter beeld van de Meester. Als het plaatje uiteindelijk compleet is, krijgt het verhaal daardoor een bijzondere diepere laag, uitmondend in een heftig eind. Toch laat Cooijman ruimte aan de lezer een eigen mening over de gebeurtenissen en het gevoelige thema te vormen. Een ietwat ‘rondere’ uitwerking van de bijpersonages had het geheel extra volmaakt gemaakt.

In het verhaal komt het thema ‘Zwarte sneeuw’ op een bijzonder subtiele, creatieve manier terug. Heel natuurlijk en zeker niet geforceerd.

Hoewel de geloofwaardigheid van dit verhaal hier en daar misschien een beetje twijfelachtig is, kan zonder voorbehoud worden gesteld dat Als het licht verdwijnt terecht een plekje heeft gekregen in de top van deze verhalenwedstrijd. Mijn kennismaking met de schrijfster Maartje Cooijman smaakt naar meer!

Stijl:                       8.5
Personages:      7.5
Originaliteit:       8.0         
Leesplezier:       9.0

Gemiddelde:     8.25 / 10

Niet zo breekbaar

Prachtig gebroken – Ad van de Lisdonk
Uitgeverij De Crime Compagnie
361 pagina’s

Ad van de Lisdonk (1964) debuteerde in 2013 met Het Amazoneverbond. Daarna volgden Het Amazoneoffensief en Het Amazoneconflict. Alle thrillers van Ad onderscheiden zich door hun filmische stijl. Het zijn actierijke avonturenverhalen rondom actuele thema’s

Kennedy Lincoln is tijdens een vakantie in Zuid-Frankrijk aan het bijkomen van haar laatste klus, het opsporen van een schilderij, en haar stukgelopen relatie.

Ze geniet van alle luxe die het appartement haar biedt en ze besluit om de komende weken niets anders te doen dan de toerist uithangen.

Op een drukke rommelmarkt botst ze tegen een bebloede, verwarde man, die zonder dat ze het merkt iets in haar tas stopt.

Kennedy komt erachter dat er een vreemd voorwerp in haar tas zit. Op het oog niets bijzonders. Een hoorn die ze al snel benoemt als toeter. Als ze echter probeert om er geluid uit te krijgen, gebeurt er iets wat ze zich nooit had kunnen voorstellen.

Vanaf dat moment staat haar hele leven op zijn kop. Ze blijkt ongewild in het bezit te zijn gekomen van een wapen dat zowel regeringen als terroristen tegen elke prijs in handen willen krijgen.

Mijn leeservaring:

Ook in Prachtig gebroken onderscheidt Ad van de Lisdonk zich weer door zijn filmische schrijfstijl. Hij neemt de lezer onder andere mee op een reis naar Zuid-Frankrijk en Italië. De plaatsen worden op dusdanige manier beschreven dat lijkt alsof je zelf door de straten loopt.

De personages zijn stuk voor stuk perfect uitgewerkt. Ondanks dat er redelijk veel personages in voorkomen, kostte het me geen enkele moeite om te weten wie bij welke groep hoorde.

Het thema is zowel actueel als een reis naar een ver verleden. Het mag duidelijk zijn dat er aan de geschiedeniselementen een uitstekende research vooraf is gegaan. Ad van de Lisdonk laat in dit boek niets aan het toeval over.

De nodige spanning zorgt ervoor dat je het boek niet makkelijke weglegt.

Hoewel je je in eerste instantie zult afvragen waarom er voor deze titel is kozen, het komt op een subtiele, maar mooie manier terug in het boek.

Prachtig gebroken krijgt een welverdiende **** ½*

Met dank aan de Crime Compagnie voor het beschikbaar stellen van dit recensieboek.
(tekst: K. Hazendonk)

Degelijke afsluiting van een trilogie

(tekst: D. van Heumen)

Geir Tangen is met meer dan 170.000 lezers de populairste crimeblogger en -recensent van Noorwegen.

Na Het meesterwerk en Hartenbreker is Dodemanstango het derde deel van zijn trilogie met Viljar Ravn Gudmundsson en Lotte Skeisvoll in de hoofdrol.

In Scandinavië worden zijn boeken inmiddels uitgegeven door Glydendal, een van de meest prestigieuze uitgevers van Noorwegen. Zijn boeken verschijnen in zo’n 20 verschillende landen.

Journalist Viljar Gudmundsson en inspecteur Lotte Skeisvoll hebben samen een moord in de doofpot gestopt. Ondanks hun knagende geweten, denken ze er mee weg te komen. Maar dan wordt er een onschuldige man verdacht en later opgepakt voor dit delict. Tegelijkertijd vinden er In Haugesund gruwelijke moorden plaats. De slachtoffers hebben allemaal een ding gemeen, zij sterven door hun grootste angst. Viljar en Lotte gaan op onderzoek uit en proberen erachter te komen wie het op deze mensen gemunt heeft en waarom?
En kunnen ze zelf wel buiten schot blijven wat betreft die oude moord?

Veel vragen waar de lezer hopelijk antwoord op krijgt in dit laatste deel van de reeks.

Het was even wennen nu aan de schrijfstijl doordat er dit keer een ‘’ levende” dode man als personage werd opgevoerd.

De auteur weet de lezer desondanks al snel weer mee te slepen in dit nieuwe Scandinavisch avontuur. De plot is niet eenvoudig en voor veel mensen zal het einde van deze trilogie waar veel mensen naar uitgekeken hebben wat teleurstellend zijn.

Ook het nawoord van de auteur, dat we eigenlijk allemaal 3 boeken vol clichés hebben gelezen, is een beetje een lange neus naar de lezers toe en dat is ergens wel jammer.

Na het geweldige deel 1, Het Meesterwerk, en het wat tegenvallende deel 2 Hartenbreker is deze, Dodemanstango, dan wel iets beter dan deel 2 maar het niveau van deel 1 Het meesterwerk wordt niet meer gehaald met deze delen.

Toch weet de auteur de lezer een paar aangename uurtjes leesplezier te schenken.

Voor dit slotstuk, Dodemanstango geef ik afgerond 4* Ik blijf benieuwd naar zijn volgende boeken.

Voor wie is Blind Vertrouwen een springplank? ***

Het is zo langzamerhand een traditie dat uitgeverij LetterRijn jaarlijks een schrijfwedstrijd organiseert rondom een thema. In 2020 gaan alle verhalen op de een of andere manier over Blind Vertrouwen.  Uit maar liefst 189 inzendingen koos een jury de naar hun mening 25 beste. Deze top 25 werd vervolgens in november in een bundel uitgegeven en aangevuld met 5 verhalen door bekende LetterRijn-auteurs. Dit jaar ontvingen Rob Bakker, Margareth Hillebrandt, Karin Hazendonk, Melissa Skaye en Tamara Onos een uitnodiging hun verhaal te schrijven over blind vertrouwen.

Wie de bundel ter hand neemt, ziet direct een sprekende en toepasselijke cover. Het thema is duidelijk en het plaatje is aansprekend, ondanks de wat donkere kleursetting. De symbolische functie hiervan is een goede keuze.

Het is een mooie en logische gewoonte dat de bundel wordt geopend door het beste verhaal in de ogen van de juryleden. Door haar bijzondere perspectiefkeuze in haar verhaal over Boca trekt winnares Hedwig Meesters onmiddellijk de aandacht. Het zou niet mijn eerste keuze zijn geweest, maar haar verhaal is door de genoemde keuze in ieder geval origineel. Tegelijkertijd blinkt dit verhaal niet uit door de onverwachte plotwending, waar je als liefhebber toch op wacht.

Mijn favoriete van alle verhalen is Foute genen, geschreven door Margareth Hillebrandt. In haar verhaal komt naast de spanning vooral de emotie van de personages het best tot uitdrukking. Zij beschrijft op heel bijzondere wijze hoe de protagonist in het verhaal totaal onverwacht in een een onmogelijke situatie belandt en hoe zij dit beleeft.

Van de wedstrijddeelnemers verdient André van Butsel met Elf jaar, drie maanden, zes dagen, zeker een vermelding. Zijn bijzondere, ietwat statige, schrijfwijze heeft op een aparte manier tot gevolg dat de spanning voelbaar wordt. Deze spanning blijft vervolgens bestaan tot het einde aanwezig in dit technisch uitstekend geschreven verhaal.

Niet zo positief ben ik over Zand erover van Filip Van den Steen. Het verhaalidee is op zich best aardig, maar de uitwerking is volstrekt ongeloofwaardig. Misschien had dit idee niet moeten worden uitgewerkt in een kortverhaal.

 Het leuke aan een bundel met korte verhalen is dat je er op verschillende manieren mee kunt omgaan. Je kunt ze allemaal in een paar dagen achter elkaar lezen, maar het is minstens net zo leuk dagelijks een verhaal te fijnproeven, bijvoorbeeld voor het slapengaan. Ze hebben allemaal een mooie lengte om even in te verdwijnen. Ten slotte is het natuurlijk een sport op de stoel van de jury te gaan zitten en je persoonlijke favoriet te kiezen.

Het is een feit dat er ook dit jaar weer een boeiende aaneenschakeling van spanning door LetterRijn is uitgegeven. En het initiatief van deze uitgever verdient alle lof, omdat het een uitgelezen mogelijkheid biedt aan talentvolle schrijvers om zich in de kijker te schrijven. Een verhalenwedstrijd als deze laat echter ook zien dat een goed verhaal schrijven niet voor iedereen is weggelegd. En door de toevoeging van de bijdragen van de LetterRijn-auteurs tevens wordt duidelijk dat de factor ervaring niet onderschat moet worden.

(Met dank aan de uitgever voor het beschikbaar stellen van een recensie-exemplaar.)