Baldacci weet hoe hij tevreden lezers moet kweken

Het thrillergenre kent een flink aantal voorbeelden van veelschrijvers. Schrijvers die er niet voor terugdeinzen 20 of nog meer boeken op de markt te brengen. Dat kan natuurlijk alleen het gevolg van een ongekende populariteit bij een grote schare fans zijn.

De Amerikaan David Baldacci (1960) behoort zonder twijfel tot de bovengenoemde groep. In november verscheen zijn 38e thriller, Daglicht, een vertaling van Daylight door Jolanda te Lindert. Baldacci is niet alleen een veelschrijver, maar met name ook een auteur die bekend staat als serieschrijver. Daglicht is het derde deel met FBI-agent Atlee Pine in de hoofdrol. Eerder verschenen De lange weg naar genade (2018) en Eén minuut voor middernacht (2019).

In Daglicht volgt de lezer het vervolg van de zoektocht van Atlee naar haar ontvoerde tweelingzus Macey. Het officiële politie-onderzoek en haar eigen zoektocht leveren jarenlang geen enkel resultaat op. Dan wordt plots duidelijk wie de dader is, Ito Vincenzo. Juist dan krijgt Atlee te horen dat ze haar zoektocht moet afronden om prioriteit te geven aan haar eigenlijke werk. In een ware race tegen de klok reist Atlee af naar Trenton, New York, de plek waar Vincenzo voor het laatst is gezien.
De locale special agent John Puller is daar bezig met een onderzoek naar drugssmokkel op een legerbasis. Tot verbazing van Pine en Puller blijken beide kwesties een behoorlijke overlap te hebben. Zij bundelen daarom hun krachten, met als gevolg dat er zaken aan het licht komen die de democratie op de grondvesten doen trillen…

Zoals aangegeven is Baldacci een echte oeuvrebouwer. Telkens weer slaagt hij erin zijn fans een avontuur voor te schotelen dat voor ongekend leesplezier zorgt. En het moet gezegd, Daglicht is een thriller die aan alle eisen voldoet, waarop fans zitten te wachten: het is spannend, er zit meer dan voldoende actie in, de opbouw is prima en de ontknoping kan alleen maar to tevredenheid stemmen.

Het punt waarop Baldacci zich onderscheidt van veel van zijn collega’s is de uitwerking van de personages. Atlee Pine komt daarwekelijk tot leven. De lezer leert haar goed kennen, mede door de subtiele, maar o zo belangrijke karakteriseringen die aan het verhaal worden toegevoegd. En dat John Puller, bekend van een zijn eigen Baldacci-serie, zijn opwachting maakt in Daglicht, geeft aan hoe belangrijk dit punt voor deze auteur is. Het is het kernpunt van zijn stijl en dat geeft een enorme meerwaarde aan zijn boeken.

Een klein minpuntje kan niet onbenoemd blijven. Door de snelheid waarin scènes bijna letterlijk voorbij vliegen, bestaat het risico het overzicht te verliezen. Het had niets aan de kracht en de kwaliteit van het verhaal afgedaan als sommige delen (en personages) uit het waren geschrapt. Het is een verschijnsel dat je misschien wel typisch Amerikaans zou kunnen noemen.

Dat doet niets af aan het feit dat Daglicht een uitstekende aanvulling is en het is goed te beseffen dat de slotcliffhanger suggereert dat we in de toekomst Atlee Pine in ieder geval nog voor een vierde keer kunnen volgen.

Stijl                                8.0
Personages               9.0
Originaliteit                8.0
Leesplezier                8.5     

Gemiddeld                        8.375

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *