Topafsluiting van een boeiende reeks *****

De actiethriller is van oudsher bijzonder populair bij de liefhebbers van spannende verhalen. Toch is het aanbod van auteurs van Nederlandse of Vlaamse afkomst bijzonder gering. Een positieve uitzondering is Wouter Helders (1983). Onlangs verscheen Doodsengelen, het vierde deel in zijn Sofie Lafleur-reeks. Dit is tevens de afsluiting van de avonturen van deze journaliste. Eerder konden we haar volgen in Machtsstrijd (2016), Verrraad (2017) en Opgejaagd Wild uit 2018. Al deze boeken verschenen bij uitgeverij LetterRijn.

Doodsengelen begint met een mislukte poging van geheim agent Sam de Wild om zijn doelwit, een Koerdische politicus, om het leven te brengen tijdens een missie in Ebril in Irak. Als hij terug is in Nederland krijgt hij een herkansing. Al snel blijkt dat deze eliminatie een onderdeeltje is van een serieus internationaal complot. De inzet: een politieke omwenteling in Nederland en een machtsverschuiving in het Midden-Oosten. Als Sam ook nog eens wordt gedwongen iemand te verraden, zijn de consequenties verschrikkelijk en niet te overzien. Sam verbrandt al zijn schepen achter zich, maar is dat wel voldoende?

Het werk van Wouter Helders kenmerkt zich door zijn zichtbare kennis van de militaire wereld en bovenal door de geloofwaardigheid van de scènes. Daar waar andere auteurs, met name de Amerikanen onder hen, vaak de neiging hebben de lezer te overstelpen met actie, die weliswaar spannend genoemd kan worden, maar waarbij de geloofwaardigheid te vaak in het geding is, gebeurt dat bij Helders niet. Helders is er een meester in zijn militaire ervaringen en de spanning op de juiste manier te combineren.

Ook is de toegenomen ervaring van Helders als auteur in Doodsengelen is zichtbaar. De verschillende verhaallijnen met de daarbijbehorende locaties worden op een subtiele en correcte wijze aan elkaar geknoopt. Dit alles zorgt ervoor dat het verhaal vanaf de eerste pagina interessant is en waarbij de puzzelstukjes, die onderweg als hondenbrokjes naar de lezer worden toegeworpen, het leesplezier bevorderen en tot het einde zullen vasthouden. Uiteindelijk zorgt het verrassende slot dan voor de spreekwoordelijke kers op de taart en kan een liefhebber van de actiethriller alleen maar tevreden terugkijken als de laaste pagina is omgeslagen.

Zoals gezegd is Doodsengelen het slotstuk van deze serie. Het is echter niet te hopen dat daarmee ook een einde komt aan de carrière van misschien wel de beste actiethrillerauteur in het Nederlands en Vlaams taalgebied. Dat zou echt doodzonde zijn!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *