Origineel en goed, maar te langzaam ***

Zoals bekend is Skandinavië al heel lang een kweekvijver van thriller- en misdaadromanschrijvers. Met name de vele series zijn populair. De Noor Jǿrn Lier Horst (1970) is vooral belend door zijn serie rondon inspecteur William Wisting. De Katharinacode is deel twaalf.

In De Katharinacode gaat William Wisting op bezoek bij Martin Haugen, de echtgenoot van Kaharina. Zij verdween ruim twintig jaar gelden spoorloos en de zaak werd nooit opgehelderd. Het voorval heeft Wisting echter nooit losgelaten en ieder jaar op de dag van de verdwijning treffen de inspecteur en de weduwnaar elkaar. Door dit herhaalde contact is er tussen beide heren een hechte vriendschap ontstaan. Maar dit jaar blijkt Haugen niet thuis te zijn en is spoorloos verdwenen. Wat is er aan de hand? En is er een verband met ‘de zaak Nadia’? Een compleet nieuw onderzoek gaat van start….

De Katharinacode is een schoolvoorbeeld van een Skandinavische thriller. Het verhaal is degelijk uitgewerkt, de personages zijn zonder uitzondering geloofwaardig te noemen en ook zullen de lezers die het verhaal tot het einde lezen best voldaan kunnen terugkijken op een prettige leeservaring. Zoals te doen gebruikelijk bij misdaadverhalen is ook hier niets aan te merken op de psychologische uitwerking. De onderhuidse spanningen zijn onmiddellijk voelbaar en deze blijven ook continu aanwezig. Dat werkt leesbevorderend en zal de aandacht ook niet doen verslappen.

Ook op de originaliteit valt niets aan te merken. Hoewel dit al een langlopende serie is, verdient Horst zeker credits vanwege zijn insteek met coldcases. De gecreeërde kansen om van de al bekende hoofdrolspelers, zoals William Wisting, ook nog onbekende eigenschappen te tonen worden door de auteur ten volle benut.

Zoals bij veel verhalen uit het Hoge Noorden moet ook de Katharinacode het niet hebben van de snelheid in het verhaal. Hoewel er, zoals gezegd, een continue spanning voelbaar is, zou het op veel plekken best iets sneller en vlotter geschreven kunnen worden. Met name de dialogen zijn te vaak echt te langdradig en van twijfelachtige noodzakelijkheid voor het begrip van het verhaal. Hierdoor bestaat het risico dat lezers niet alleen de draad kwijt kunnen raken, maar met name gaan afhaken door het ontbreken van extra smaakversterkers in het verhaal.

Dat neemt niet weg dat liefhebbers van deze thrillerserie ook nu zeker een goed verhaal voorgeschoteld krijgen, maar een echte hoogvlieger is De Katharinacode niet. Er ontbreken daartoe een paar essentiéle bouwstenen, die een goed verhaal tot een topper kunnen promoveren.