Een echte vakantiethriller

De Amsterdamse rechercheurs Laura Mandemaker en Hans Dijkema besluiten na het hachelijke avontuur, beschreven in De Matchmaker (2019), het debuut van Franziska Weissenbacher, op zoek te gaan naar een nieuwe standplaats. In Graf 521 hopen ze in het ogenschijnlijk vrediger ’s-Hertogenbosch in rustiger vaarwater te belanden. Dit blijkt echter ijdele hoop te zijn als prompt na hun komst twee lijken onder de vloer van de Sint Janskathedraal worden aangetroffen. Onmiddellijk wordt door het team een groot onderzoek opgestart naar deze mysterieuze zaak. De zaak wordt nog gecompliceerder als er nog een lijk wordt aangetroffen. De ontknoping van Graf 521 is daarom minimaal even bizar als de eerdergenoemde Amsterdamse zaak.

Graf 521 is een schoolvoorbeeld van een politiethriller. Het wel en wee binnen een team van agenten en rechercheurs staat centraal. En een ding is gelijk duidelijk: Franziska Weissenbacher is geknipt voor dit type thriller. Met geloofwaardige en goed uitgewerkte personages weet zij de sfeer uitstekend over te brengen. De plaats van handelen, De Sint-Jan in Den Bosch, is zonder meer bijzonder origineel gevonden, hetgeen het leesplezier extra vergroot. De sfeer van katholiek Brabant staat als een huis.

De opbouw van Graf 521 is volgens het boekje. De misdaden worden gepleegd, waarna de lezer langzaam meer zeker steeds meer stukjes van de puzzel krijgt voorgeschoteld. Technisch is hier geen speld tussen te krijgen, alle feiten kloppen. Een opvallend punt: de auteur kiest al in een vroeg stadium voor het verschaffen van best veel duidelijkheid. Dat biedt haar de mogelijkheid om het perspectief af te wisselen tussen het rechercheteam en de dader. Dit is een gewaagde, maar wel geslaagde keuze. In de ontknoping komt er nog een konijn uit de hoge hoed. Dit zorgt best voor een vorm van verrassing, maar de kans is groot dat veel lezers hierdoor toch niet van kleur gaan verschieten.

Dit alles neemt niet weg dat Graf 521 zeker zorgt voor een aantal genoeglijke leesuurtjes voor iedereen met de behoefte een gewoon goed verhaal te lezen, waarbij de ontspanning centraal staat. Het boek is bij uitstek geschikt om tijdens een vakantie aan de rand van het zwembad of wellicht op het strand tot je te nemen. Hierdoor zal het zeker een groot lezerspubliek aantrekken. Om van een echte topthriller te kunnen spreken, ontbreekt er helaas toch teveel. Daarvoor had de psychologische spanningsboog echt wat strakker gespannen moeten zijn.

Stijl:                                       8.0
Personages:                      8.0
Originaliteit:                       6.0
Leesplezier:                       7.0

Gemiddeld:                       7.25/10

Een beetje zeeziek ***

(tekst: K. Hazendonk)

Samenvatting:
Noor is Nederlands. Frode is Deens. Magnus is Engels. Katja is Duits. Ze hebben elkaar ontmoet op een online literair forum. Een van hen had een idee. Nu bevinden ze zich op een zeilschip in de ijzige winterkou van Noorwegen. Net als de andere passagiers zijn ze op zoek naar het befaamde noorderlicht. Maar ze zijn ook op zoek naar een slachtoffer: iemand moet dood. Dat hebben ze afgesproken. Maar zo simpel blijkt het niet te zijn.

Mijn leeservaring:
Van een samenvatting als dit word ik heel blij en vol verwachting begon ik deze week aan de zeiltocht om het avontuur mee te maken. Alle ingrediënten voor een spannende thriller waren aanwezig en vanzelfsprekend was ik heel benieuwd hoe iemand moet dood, en dat op een zeilschip met twintig passagiers, zou gaan lukken.

Het verhaal wordt verteld door Noor. Als rode draad door het verhaal lees je fragmenten uit de chat van het literair forum zodat je een beeld gaat krijgen van de ontwikkeling van het plan.

Daarnaast wordt uitgebreid geschreven over het noorderlicht en de hoop op het zien van walvissen. Op zich kan ik me dat goed voorstellen wanneer je zo’n tocht gaat maken.

In het verhaal vond ik de verklaringen van het noorderlicht en zelfs van de walvissen te belerend overkomen.

Dat het geen spannende thriller zou worden, werd me al snel duidelijk. Naar mijn mening kabbelde het verhaal langzaam vooruit, de beschrijvingen van de omgeving waren net iets te veel van hetzelfde, evenals de wandelingen die door de passagiers werden gemaakt. Het plan werd daardoor naar de zijlijn geschoven. Door de traagheid van het verhaal kwam ik er ook niet echt in.

Een bron van ergernis (of een lichte vorm van zeeziekte) waren toch wel de vele woordherhalingen. Als ik in een alinea van ongeveer acht regels zes keer het woord onschuldig lees, begint het toch een beetje te wringen.

Tussendoor is er nog een derde verhaallijn, een televisieprogramma waarin de gebeurtenissen op de boot worden besproken door de overige passagiers. Dat had voor mij geen toegevoegde waarde.

Langzaam, maar zeker kom je in de buurt van de ontknoping. Eerlijk is eerlijk, die zag ik totaal niet aankomen. Helaas was ik niet onder de indruk van het boek, maar het plot zat goed in elkaar.

Thriller met de omgeving als extra personage

In november 2020 was het weer zover. Tien veelbelovende auteurs presenteerden op dezelfde dag hun boek, een mooi inititief van Godijn Publishing onder de noemer Boek10. Een schrijfster die tijdens dit evenement haar droom in vervulling ziet gaan is de Brabantse Anita Kroef (1969). Haar thrillerdebuut met de titel Bloedzuster ziet het levenslicht. Stralend en gloeiend van zichtbare spanning krijgt zij in een groots opgezet Facebook evenement het eerste exemplaar uit handen van uitgeefster Elly Godijn.

Bloedzuster vertelt het verhaal van twee hartsvriendinnen, Samantha en Noor. Laatsgenoemde woont en werkt als vrijwilligster in een Zuid-Afrikaans tehuis . Als Samantha Noor vanuit haar vertrouwde Brabantse ongeving wil opzoeken, blijkt zij spoorloos te zijn verdwenen. Zoals het een goed vriendin betaamt, gaat Samantha naar haar op zoek. Maar kan zij de personen, die haar pad daarbij kruisen vertrouwen? En wat heeft een ontdekking van Noor te maken met haar verdwijning? Een avontuur in een onbekend land met alle gevaren van dien, is onvermijdelijk…

In de afgelopen jaren heeft Boek10 al verschillende kwalitatief hoogstaande werken opgeleverd en Bloedzuster pas zonder enig voorbehoud ook onder die kwalificatie. Het schrijftalent van Anita Kroef is onmiskenbaar en van een behoorlijk hoog niveau. Dat levert een knap uitgewerkt verhaal op met krachtige en geloofwaardige verhaallijnen, uitmondend in een zodanig verrassende ontknoping dat de lezer alleen stil van verwondering (en bewondering) het boek kan dichtslaan. Een minuscuul minpuntje is hooguit dat de aanleiding voor Samantha’s reis net iets minder uitvoerig beschreven had kunnen worden.

Samantha komt uitstekend uit de verf als compleet personage. Vooral omdat haar verschillende karaktereigenschappen, sterk en krachtig met toch ook een bepaalde dosis onzekerheid, op uitmuntende wijze in het verhaal worden ingebakken. Dat komt de geloofwaardigheid van het geheel alleen maar ten goede.

Het punt, waarop Anita Kroef het meest uitblinkt is het gebruik van de setting. Haar liefde voor het land spat van iedere bladzijde af. Dat maakt het ondenkbaar dat dit verhaal in willekeurig welk ander ter wereld zou kunnen plaatsvinden. De gebeurtenissen en de omgeving zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden door deze auteur. Daarvoor past slechts een enorm compliment, want er zijn niet veel auteurs die dat op deze manier voor elkaar weten te krijgen.Bloedzuster is een aanwinst voor het thrillergenre door haar originaliteit en kwaliteit. Het is fijn om vast te stellen dat het in ons land niet ontbreekt aan topauteurs. En laat er geen misverstand over bestaan dat Anita Kroef in potentie een geduchte concurrente is voor alle gevestigde namen in Nederland.

Stijl                        8.5
Personages        9.0
Originaliteit        9.5
Leesplezier        9.0

Gemiddeld        9.0/10

Een grote naam zegt niets over de kwaliteit

Sinds het begin van deze eeuw zijn thrillers afkomstig uit Skandinavië ongekend populair in Nederland en Vlaanderen. Een ralatief klein aantal auteurs weten met hun boeken een grote schare fans achter zich te krijgen. Vanaf 2008 doet het Zweedse echtpaar Ahndoril, beter bekend onder hun pseudoniem Lars Kepler, met enige regelmaat ook een duit in het zakje. Eind vorig jaar verscheen Spiegelman, het negende deel in hun serie rondom het succespersonage Joona Linna.

Op weg van school naar huist wordt de zetienjarige Jenny ontvoerd. Ze lijkt van de aardbodem vedwenen te zijn tot ze vijf jaar later, opgehangen aan een klimrek, wordt gevonden. Tijdens een onderzoek, geleid door Joona Linna, wordt duidelijk dat een verwarde man minutenlang naar het klimrek staart op het moment dat de moord moet zijn gepleegd. Hij weet zich niets meer te herinneren van het gebeurde. Lukt het met behulp hypnotiseur Erik Maria Bark helderheid te verkrijgen? En wat is de rol va deze verwarde persoon?

Spiegelman is een typische Lars Kepler-thriller. De lezer wordt een verhaal ingetrokken waarbij zij getuige is van een misdaad, waarbij vervolgens een oude bekende (Joona Linna) ten tonele verschijnt om het op te lossen. Een beproefd recept waar deze auteurs al ruim tien jaar veel fans met hun neus in de boeken weet te krijgen. Bij Spiegelman zal dat waarschijnlijk niet anders zijn. Maar soms kan je het gevoel bekruipen dat het ontbreken van echt iets nieuws in een bestaande serie de betrokkenheid bij het verhaal verkleint. Het is een vreselijk cliché, maar stilstand betekent inderdaad achteruitgang.

Veel van het bovenstaande kan worden goedgemaakt door een ijzersterk verhaal met originele invalshoeken en een ijzingwekkend slot, waardoor je van je stoel wordt geblazen. Op al deze punten stelt Spiegelman ronduit teleur.  De schrijfstijl is weliswaar voor iedere lezer goed te volgen, maar sprankelt op geen moment.

Mijn grootste punt van kritiek is de voorspelbaarheid van deze thriller. Een geoefende lezer in dit genre zal de plot (veel te) snel kunnen doorgronden. Zeker ingeval van een spannend verhaal is dit funest.

Helaas is mijn conlusie dat Spiegelman een bijzonder negatieve leeservaring heeft opgeleverd. Lars Kepler zorgde met hun eerdere delen voor ongekende spanning van hoge kwaliteit. Je vraagt je af of er nog wel een toekomst voor Joona Linna is? Het is oprecht te hopen dat Alexander en Alexandra Ahndoril niet aan hun eigen succes ten onder gaan., want dat het topauteurs (kunnen) zijn, hebben ze in het verleden meer dan eens aangetoond.

Stijl                        5.0  
Personages        6.0         
Originaliteit        2.5
Leesplezier        4.0         

Gemiddeld        4.375 / 10

Baldacci weet hoe hij tevreden lezers moet kweken

Het thrillergenre kent een flink aantal voorbeelden van veelschrijvers. Schrijvers die er niet voor terugdeinzen 20 of nog meer boeken op de markt te brengen. Dat kan natuurlijk alleen het gevolg van een ongekende populariteit bij een grote schare fans zijn.

De Amerikaan David Baldacci (1960) behoort zonder twijfel tot de bovengenoemde groep. In november verscheen zijn 38e thriller, Daglicht, een vertaling van Daylight door Jolanda te Lindert. Baldacci is niet alleen een veelschrijver, maar met name ook een auteur die bekend staat als serieschrijver. Daglicht is het derde deel met FBI-agent Atlee Pine in de hoofdrol. Eerder verschenen De lange weg naar genade (2018) en Eén minuut voor middernacht (2019).

In Daglicht volgt de lezer het vervolg van de zoektocht van Atlee naar haar ontvoerde tweelingzus Macey. Het officiële politie-onderzoek en haar eigen zoektocht leveren jarenlang geen enkel resultaat op. Dan wordt plots duidelijk wie de dader is, Ito Vincenzo. Juist dan krijgt Atlee te horen dat ze haar zoektocht moet afronden om prioriteit te geven aan haar eigenlijke werk. In een ware race tegen de klok reist Atlee af naar Trenton, New York, de plek waar Vincenzo voor het laatst is gezien.
De locale special agent John Puller is daar bezig met een onderzoek naar drugssmokkel op een legerbasis. Tot verbazing van Pine en Puller blijken beide kwesties een behoorlijke overlap te hebben. Zij bundelen daarom hun krachten, met als gevolg dat er zaken aan het licht komen die de democratie op de grondvesten doen trillen…

Zoals aangegeven is Baldacci een echte oeuvrebouwer. Telkens weer slaagt hij erin zijn fans een avontuur voor te schotelen dat voor ongekend leesplezier zorgt. En het moet gezegd, Daglicht is een thriller die aan alle eisen voldoet, waarop fans zitten te wachten: het is spannend, er zit meer dan voldoende actie in, de opbouw is prima en de ontknoping kan alleen maar to tevredenheid stemmen.

Het punt waarop Baldacci zich onderscheidt van veel van zijn collega’s is de uitwerking van de personages. Atlee Pine komt daarwekelijk tot leven. De lezer leert haar goed kennen, mede door de subtiele, maar o zo belangrijke karakteriseringen die aan het verhaal worden toegevoegd. En dat John Puller, bekend van een zijn eigen Baldacci-serie, zijn opwachting maakt in Daglicht, geeft aan hoe belangrijk dit punt voor deze auteur is. Het is het kernpunt van zijn stijl en dat geeft een enorme meerwaarde aan zijn boeken.

Een klein minpuntje kan niet onbenoemd blijven. Door de snelheid waarin scènes bijna letterlijk voorbij vliegen, bestaat het risico het overzicht te verliezen. Het had niets aan de kracht en de kwaliteit van het verhaal afgedaan als sommige delen (en personages) uit het waren geschrapt. Het is een verschijnsel dat je misschien wel typisch Amerikaans zou kunnen noemen.

Dat doet niets af aan het feit dat Daglicht een uitstekende aanvulling is en het is goed te beseffen dat de slotcliffhanger suggereert dat we in de toekomst Atlee Pine in ieder geval nog voor een vierde keer kunnen volgen.

Stijl                                8.0
Personages               9.0
Originaliteit                8.0
Leesplezier                8.5     

Gemiddeld                        8.375

Novelle die er zeker toe doet

Wat gebeurt er met 18-jarig pubermeisje als haar vriendinnen haar in de steek laten en ze plotseling aandacht krijgt van een oudere jongen. Het is de situatie waarin Maartje verkeert en de betreffende jongen is Lennie. Maar is Lennie wel wie hij lijkt te zijn? En hoeverre komt de les om altijd rustig te blijven haar hierbij van pas?

Annemarie Ros levert met haar novelle Altijd rustig blijven een mooie bijdrage. In helder en toegankelijke taal presenteert ze een verhaalconflict dat voor vele pubers en met name hun ouders een nachtmerrie is. De jongere lezer zal met name geboeid zijn door Maartje en alles wat zij meemaakt. Voor de oudere lezer, en zeker zij die kinderen in de puberleeftijd hebben, roept het verhaal op zeker etische vragen over opvoeding op.

Het verhaal steekt technisch uitstekend in elkaar. De personages zijn goed uitgewerkt. We weten voldoende over ze, waarbij overdadige informatie terecht achterweg blijft. De zorgen en de pijn van Maartje zijn daadewerkelijk voelbaar. Als lezer begrijp je handelen, ook al kan niet alles wat ze uitspookt door de beugel. De rol van alle mensen om haar heen, en dan specifiek haar vader, is op dezelfde correcte manier verweven. Dat maakt de leeservaring boeiend en zorgt voor een afgesloten geheel, waarbij er dus geen open eindjes tussen de auteur, de lezer en het verhaal blijven bestaan.

Zoals al aangegeven zijn in Altijd rustig blijven ook een aantal morele vraagstukken ingebakken. Daardoor zou dit verhaal ook een geweldige basis kunnen vormen binnen het middelbaar onderwijs. Tegelijk heeft het dan ook een positieve invloed op de leesbevordering bij tieners. Dit type vertellingen leveren daartoe onmiskenbare mogelijkheden.

Deze novelle is vanwege al deze argumenten begrijpelijk hoog geëndigd en de auteur heeft alle reden trots te zijn op het eindresultaat.

Stijl                                        8.5
Personages                        8.5         
Originaliteit                        7.5
Leesplezier                        8.5

Gemiddeld                        8.25 / 10

Verhaal van het jaar 2020

Een ongelezen boek, een verborgen hartstocht en een psychiatrisch verleden vormen samen de kern van de novelle Het Boek van de hand van Jacob Dens. Met dit verhaal weet deze auteur in een klap door te dringen tot de top van de auteurs in het Nederlandstalig taalgebied. Volkomen terecht wordt hij door velen een natuurtalent genoemd.

Vanaf de eerste alinea grijpt Jacob zijn lezer bij de lurven en trekt hem of haar in rechte lijn zijn verhaal in. Niet geraakt worden door zijn schrijfwerk is onmogelijk. Echt alles klopt. Het verhaal is volstrekt origineel (welke auteur heeft eerder een boek als personage gepresenteerd?), spannend tot voorbij de laatste pagina en sterk als een betonnen fundament.

Hoewel deze novelle af en toe trekjes heeft van het fanatsy-genre, wordt het geheel zodanig gepresenteerd alsof alles de normaalste de zaak van de wereld lijkt. Personages zijn zonder enige uitzondering van toegevoegde waarde en kunnen geen van allen worden gemist. Extra leuk is het daarbij dat ook een bestaande persoon zijn opwachting maakt.

Naast een geweldige schrijfstijl is de zichtbare en voelbare kennis over de psychiatrie  aanwezig en op de juiste manier verwerkt. Dit maakt Het Boek tot een unieke leeservaring. Een ervaring die de lezer nog heel lang zal bijblijven.

Als je het verhaal oppervlakkig leest, zou je kunnen denken dat Jacob Dens wel erg vrij met het thema is omgegaan. Dit is niet het geval. Voor wie bereid is zijn fantasie de vrije ruimte te geven, kan opmerken dat Zwarte sneeuw wel degelijk op een bijzondere is toegepast. Het is prachtig te merken,hoe de dubbele lagen in het verhaal aan de oppervlakte kunnen komen. Je moet er alleen even iets voor doen.

Jacob Dens was tot voor kort voor mij de grote onbekende. Na het lezen van Het Boek de grootste ontdekking en wat mij betreft schrijver van het verhaal van het jaar. Normaal ben ik terughoudend met superlatieven, voor Dens maak ik heel graag een uitzondering: formidabel en topklasse!

Stijl:                       10.0
Personages:      10.0
Originaliteit:       10.0
Leesplezier:       10.0

Gemiddeld:       10.0

Typische Skandithriller

Er zijn van die verhalen, waarbij je spontaan de neiging krijgt een winterjas aan te trekken op het moment dat je tot het besef komt in welke omgeving het zich afspeelt. Een voorbeeld is Noorderlichtvrouw, geschreven door de Vlaming Luc Vos.

De novelle is oprecht een ijskoud avontuur in Noorwegen als twee vriendinnen op weg zijn om het Noorderlicht te gaan zien. Zij bevinden zich, alleen, op een boot samen met een toch wel vreemde man. De vraag is natuurlijk of hij wel te vertrouwen is? Gaan ze het Noorderlicht zien, of verloopt het toch compleet anders?

Noorderlichtvrouw heeft alle kenmerken van een donkere Skandi-thriller. De belangrijkste elementen zijn daarbij de omgevings- en psychologische beschrijvingen. Op dat punt voldoet Luc Vos zonder voorbehoud aan de verwachting. De liefhebber zal deze stijl weten te waarderen, maar de nadeel is dat ook vaak de spanningsboog te ver weg is. Op de ene of andere manier beland je niet op het puntje van de stoel.

Naast de beperkt aanwezige spanning heeft dit ook te maken met de schrijfstijl. Taalkundig is hier niets mis mee, maar voor een thriller is het toch wat langdradig. Met name het gebruik van lange zinnen met opvallend veel bijvoegelijke naamwoorden, remt de vaart in het verhaal. Naar mijn mening past deze manier van schrijven veel beter bij een (literaire) roman.

Het was een aangename kennismaking met Luc Vos als auteur. Jammer genoeg heeft zijn verhaal er bij mij niet voor gezorgd dat ik mijn winterjas weer kon uittrekken omdat ik het warm kreeg.

Stijl                        6.0
Personages        5.5
Originaliteit        6.5
Leesplezier        5.0

Gemiddeld        5.750

Goed, maar geen winner

Op een koude winteravond komt Christa de van huis weggelopen David tegen. Ze raakt zodanig onder de indruk van zijn verhaal dat ze besluit alles op alles te zetten om hem en zijn zusje Sara te redden uit de erbarmelijke thuissituatie. Maar doet zij dit wel voor de kinderen? Welke invloed heeft haar persoonlijke situatie op de drijfveren te helpen? Ze krijgt hulp van goede vrienden Esther en Pim, maar brengt hen daarmee wel in groot gevaar.

Het verhaalidee van Miriam Lucia voor haar novelle David & Sara is goed bedacht en ook uitstekend uitgewerkt. De spanning zit er vanaf de onmoeting tussen Christa en David direct goed in. Lucia zorgt er met haar vlotte schrijfstijl voor dat de lezer gegarandeerd geboeid raakt en blijft. Met name de scenes waarin de moeder van David en Sara een belangrijke rol speelt, zijn benauwend goed beschreven. Ook de ontknoping stemt tot tevredenheid.

Toch had David & Sara nog meer body gekregen bij een betere, en bovenal diepere uitwerking van de personages. Dit is typisch zo’n verhaal waabij duidelijk te zien is dat het verhaal een ding is, maar dat de hoofdrolspelers minimaal zo belangrijk zijn. Ondanks de al genoemde spanning blijven de personages toch wat aan de vlakke kant. Op te weinig momenten is een echte betrokkenheid echt te voelen. Vergelijk dit maar met getuige zijn van een aantal incidenten, zoals je dat zou kunnen meemaken als je op straat loopt.

Dat neemt niet weg dat Miriam Lucia zonder voorbehoud een goede bijdrage heeft geleverd met deze novelle. En ook hier geldt weet dat het thema Zwarte sneeuw prima in het verhaal past. Miriam Lucia is wel degelijk een aanwist voor dit type verhalen, ondanks dat er naar mijn mening nog wel ruimte voor verbetering is.

Stijl                        8.5
Personages        6.0
Originaliteit        8.5
Leesplezier        9.0

Gemiddeld        8.0/10

Kun je je verleden loslaten?

Het gaat spoedig sneeuwen.
De sneeuw verbergt alles.

Als de 17 jarige Eva, na een moeilijke periode, samen met haar ouders naar Noorwergen emigreert, lijkt het tij in haar leven te keren. Het potentiële geluk wordt echter ruw verstoord op het moment dat Eva’s vader van het ene moment op het andere verdwijnt. Wat is er met hem gebeurd? Is het wel mogelijk dat Eva zich los weet te wrikken uit haar duistere verleden…?

De novelle De schittering van sneeuw van Susan Wallenburg onderscheidt zich in deze Zwarte Sneeuw-serie door de gekozen thematiek. Als enige lijkt dit verhaal bij uitstek geschikt voor de jongere leesliefhebber. Voor veel young adults zal Eva een geliefd personage zijn door alles wat zij moet meeemaken. Het feit dat zij bijvoorbeeld een problematische schooltijd heeft doorgemaakt, zal deze doelgroep extra aanspreken. Daarmee wil ik overigens op geen enkele manier de suggestie wekkken dat De schittering van sneeuw niet geschikt zou zijn voor volwassen lezers. Ook voor hen valt er meer dan voldoende te beleven

De technische opbouw van het verhaal is uitstekend en ook alle belangrijke personages vervullen allen hun eigen logische rol. Gevoelens en emoties komen duidelijk over en zijn voor de lezer begrijpelijk en invoelbaar. Het verhaal heeft vanaf het begin een bijzondere spanningsboog en, mede door de krachtige beschrijvingen van het decor, blijft dit gehandhaafd tot het eind. Een tevreden gevoel na de laatste punt zal het resultaat zijn. Een speciale vermelding verdient de manier waarop deze auteur het voor elkaar krijgt niet alleen de kou van Noorwegen voelbaar te laten zijn, maar er tevens een toepasselijke symbolische functie aan weet toe te kennen.

De verwerking van het thema Zwarte sneeuw is mooi, maar heel subtiel toegepast.

Susan Wallenburg heeft met deze novelle een prima bijdrage geleverd en het is dan ook volkomen terecht dat dit verhaal in de bovenste regionen van deze verhalenwedstrijd is geëindigd. Bij volgende gelegenheden kan een jury niet bij voorbaat om haar heen.

Stijl                        8.5         
Personages        8.0         
Originaliteit        8.0
Leesplezier        9.0

Gemiddeld        8.375/10