1532 pagina’s genieten geblazen

Het is onmiskenbaar een feit dat de wereld van liefhebbers van het fantasygenre relatief klein is. Dat dit niets zegt over de kwaliteit van de verhalen bewijst onder andere het schrijversduo Django Mathijsen en Anaïd Haen. Zowel gezamenlijk als ieder afzonderlijk wonnen zij al diverse prijzen. Hun grootste project is ongetwijfeld de Decadentia-trilogie.

De delen van deze drieluik verschenen, alle bij uitgeverij Zilverspoor, in 2019 (Teloorgang), 2020 (Maskerade) en 2021 (Represaille).

In de stadstaat Decadentia waar de magie gekoppeld is aan ambachten, niets is wat het lijkt en waar het geloof in de walvisgod Maremoto een steeds prominentere plaats inneemt, maken we kennis met Lelie Aquavalenta. In eerste instantie heeft ze alles wat haar hartje begeert, maar als zij een gesprek opvangt dat duidelijk niet voor haar oren bestemd is, stapelen de problemen zich in rap tempo steeds verder voor haar en haar omgeving op. De kernvraag is steeds opnieuw of zij met haar karakter in staat blijkt de uitdagingen het hoofd te bieden en Decadentia te beschermen tegen grootse gebeurtenissen.

Wie fantasy zegt, zegt wereldbouw. Dit is een van de kenmerkende verschillen met andere genres. Omdat de wereld waarin het verhaal zich afspeelt fictief is, moet de auteur in staat zijn de lezer letterlijk het decor in te trekken. Wie Decadentia leest, kan niet anders dan tot de conclusie komen dat Mathijsen en Haen hierin meesters blijken te zijn. In Teloorgang is de hoeveelheid magie nog beperkt, maar vanaf hoofdstuk 1 is meteen duidelijk in welke omgeving je terecht bent gekomen. De beschrijvingen zijn nergens langdradig, altijd to the point en met zo veel kunde op papier gezet dat het een effect krijgt van een film. Een driedimensionale welteverstaan. Als het er stinkt, ruik je het; als er water opspat, duik je weg in je stoel.

Daarnaast laat de formidabele uitwerking van Decadentia, zeker vanaf het begin van Maskerade geen enkele twijfel bestaan dat dit verhaal zich enkel daar, en nergens anders, kan afspelen. Decadentia is daarmee feitelijk een personage geworden.

Een ander sterk punt is de beschreven ontwikkeling van het personage Lelie van het dametje uit de (letterlijke) topklasse tot de sterke vrouw die laat zien oprecht te willen vechten tegen alle onrechtvaardigheden rondom haar. Haar blauwe jurk heeft hierbij een schitterende symbolische functie. Ook alle andere personages in het verhaal leren we voldoende kennen. Heel gedoceerd krijgt de lezer op het juiste moment precies de noodzakelijke informatie. Een redactionele topprestatie!

Decadentia biedt niet alleen de fantasyfans een geweldige leeservaring. Door de verschillende thema’s, die heel professioneel in het verhaal zijn verweven en uitmonden in een fascinerende ontknoping, verdient dit verhaal een nog veel groter publiek. Dit kunstwerk hoort simpelweg in de schijnwerpers. Alle 1532 pagina’s, geen enkele uitgezonderd.

Geloofwaardige actie, angstig actueel *****

Veertig ontvreemde Iraanse splijtstofstaven zijn ruim voldoende om wereldwijde onrust te veroorzaken. Amerika en Israël voelen zich dan ook ernstig bedreigd. Reden genoeg om geheim agent Jim Matteos het onderzoek te laten leiden om de ontstane situatie de kop in te drukken. Als hij in Iran Soraya ontmoet, blijkt laatstgenoemde over wel heel veel informatie te beschikken. Tijdens hun onderhandelingen vinden er vreselijk aanslagen plaats, waarbij gebruik wordt gemaakt van geheime codes. Niet van de splijtstofstaven. Ondertussen wordt er toegewerkt naar een allesvernietigende aanslag…

De Saraceense Samenzwering verscheen in 2019 bij uitgeverij LetterRijn en werd geschreven door Era Richmen, (destijds nog) het pseudoniem van het schrijversduo Herman Zandstra en Eric Bakker. Uit het bovenstaande moge duidelijk zijn dat het verhaal een schoolvoorbeeld is van een actiethriller, of beter gezegd een dijk van een actiethriller.

In bijna 300 pagina’s wordt de lezer in een rollercoaster geplaatst waar de echte liefhebber alleen maar van kan smullen. Spannend is daarbij een understatement. Regelmatig zit je letterlijk op het puntje van de stoel. Toch vliegt de geloofwaardigheid (een valkuil voor dit specifieke genre) op geen enkel moment uit de bocht. Eerder kun je zeggen dat het verhaal angstwekkend dicht tegen de actualiteit aanschurkt. De Saraceense Samenzwering blinkt uit in het subtiel samenbrengen van de verhaallijnen tot een ontknoping, staand als een betonnen bunker.

Met Jim Matteos en Soraya zijn twee uiterst krachtige personages van vlees en bloed geschapen. Daar waar een figuur als James Bond vooral is bedacht voor de populariteit en commercieel gewin, geldt dat voor Jim en Soraya niet. Met hen leef je mee, voel je mee en zij blijven ook na het dichtslaan van het boek nog in je gedachten hangen. Het zijn echte ‘round characters’, waarbij ook hun minder goede eigenschappen niet onbenoemd blijven. Gelukkig bleek recent dat het tweetal in een nieuwe thriller (De Paarse Engel) een nieuw avontuur beleeft. Daar kun je alleen maar blij van worden.

De Saraceense Samenzwering is een aanwinst voor het genre. Een boek dat in geen enkele boekenkast misstaat en dat het vergelijk met de zogeheten ‘grote’ namen, ook internationaal, moeiteloos kan doorstaan.

De kunst van het weglaten treft doel ****

Een politieauto werkt zich langzaam door de blauwe begroeiing, en komt het kleine tractorpad af dat daar naar het terrein leidt.
Daar ligt het zomerhuisje, eenzaam op de landtong, in de nooit volledig donkere juninacht.

Met deze twee regels begint het romandebuut van de Zweedse auteur Alex Schulman met de veelzeggende titel De overlevenden. Het verscheen in 2021, in het Nederlands vertaald door Angélique de Kroon bij uitgeverij De Bezige Bij. De start van dit verhaal laat onmiddellijk al het schrijftalent van deze auteur zien. In het zomerhuisje komen na twintig jaar de drie broers Pierre, Benjamin en Nils bijeen, Op deze plek liggen enorm veel herinneringen aan hun jeugd, gekenmerkt door onvoorspelbaarheid en gebrek aan aandacht. Juist hier loopt de spanning steeds verder op en is steeds duidelijker dat er zich vroeger een tragedie heeft afgespeeld.

Hoewel De overlevenden de eerste roman is voor Schulman, is aan de schrijfstijl duidelijk te zien dat hij geen groentje is met vijf autobiografische werken op zijn naam. Door doeltreffend de juiste woorden te gebruiken, gelardeerd met rake beschrijvingen leest dit boek als een filmscenario. Toch vult de schrijver zeker niet alles in en laat hij voldoende ruimte voor interpretatie. Schulman blijkt een ster in het weglaten, hetgeen het inlevingsvermogen en, belangijker nog, het leesplezier vergroot.

Een ander ijzersterk punt is de uitwerking van de personages. Het verschil in karakter tussen de broers is geloofwaardig en in alle opzichten nuttig voor het verhaal. Het biedt de lezer de mogelijkheid het gebeurde vanuit verschillende perspectieven te beleven en daardoor zelf een oordeel te vormen. Het lijkt er soms zelfs op dat de schrijver echt van zijn personages houdt; met liefde geeft hij ze precies alle aandacht die ze verdienen. Hoewel iedere auteur dit zou moeten beogen, lopen in De overlevenden de rillingen soms letterlijk over je rug door de gevoelige beschrijvingen.

Wie deze roman leest, zal ongetwijfeld eenvoudig een aantal alledaagse thema’s kunnen onderscheiden. De gevolgen van een niet-ideale jeugd en dan met de name de herinneringen hieraan, omgaan met de dood en met verschillende karakters passeren op een natuurlijke wijze de revue. Overleven krijgt al lezend op deze wijze meerdere betekenissen. In een scala van scènes, afgewisseld met flashbacks komt het geheel uiteindelijk tot een ontknoping die origineel, krachtig en volledig logisch genoemd kan worden.

De overlevenden is een absolute aanrader, een debuut waarop deze auteur terecht bijzonder trots kan zijn.

Wegleggen is geen optie ****

(tekst: D. van Heumen)

Annet Hulst, initiatiefnemer van de websites Chicklit.nl en Vrouwenthrillers.nl, debuteerde in maart 2020 met de spannende young adult Privacy Live.

Ze woont met haar gezin in haar geboortestad Leiden en werkt als IT-risicomanager in de financiële sector.

In haar vrije tijd schrijft ze, leest ze boeken in alle genres en brengt ze regelmatig een bezoek aan de sauna.

De 18-jarige geschiedenisstudente Fee Wilkens woont samen met haar beste vriendin Rox in een appartement dat haar ouders voor haar hebben gekocht.

Ter gelegenheid van de 50-jarige verjaardag van haar vader lijkt het haar wel leuk om hem een Match DNA-set cadeau te doen.

Die wil zij samen met haar broer Fabian geven, maar Fabian vindt het idee echter helemaal niets, dus besluit Fee het zelf te gebruiken.

Met een verrassende uitkomst als resultaat.

Tijdens de voorbereidingen voor haar vaders verjaardag stuit Fee op nog meer familiegeheimen die bij haar veel vragen oproepen.

Wat is er precies gebeurd met het familiebedrijf, Spa Resort Het kristal?

En wie is Bas, van wie haar vader een kaart ontving?

Wanneer er dan nog een familielid sterft, besluit Fee samen met Rox op onderzoek te gaan.

Vastbesloten om alle familiegeheimen te ontrafelen.

Annet Hulst neemt de lezer mee in een meeslepend en spannend verhaal.

Geen boek waar je op het puntje van je stoel zit van de spanning maar wel een boek dat je moeilijk weg kunt leggen.

Je wilt steeds verder lezen en door de schrijfstijl van de auteur en de korte hoofdstukken leest het ook erg vlot.

De hoofdstukken zijn voornamelijk en afwisselend vanuit het perspectief van Fee en het dagboek van oom Bas geschreven.

Zo volgen we de familie Wilkens en komen we steeds meer achter de ontbrekende puzzelstukjes van de familiegeheimen die er schijnbaar zijn.

Soms gebeurtenissen die je wel zag aankomen maar niets is wat het lijkt in dit boek.

Annet weet de lezer toch te verrassen een aantal keren.

Dat Annet Hulst samen met haar zusje Maartje, naar wie het boek ook is opgedragen, in een sauna hebben gewerkt als tieners en nu nog geregeld naar een wellnesscentrum gaan is wel te merken.

Alles komt erg geloofwaardig over wat betreft het reilen en zeilen van een wellnesscentrum.

Dat Annet Hulst een goede YA heeft geschreven, Privacy Live, dat wisten we, maar ook met het schrijven van deze thriller Bloedheet heeft ze weer een goed boek afgeleverd dat de lezers een paar heerlijke uurtjes leesplezier bezorgt.

Ik ben in ieder geval erg benieuwd wat zij nog meer voor ons in petto heeft. Met dank aan uitgeverij LetterRijn voor het verstrekken van het recensie-exemplaar.

Opstap naar letterland *****

In een tijd dat toenemende ontlezing van met name jeugdige lezers helaas een actueel onderwerp is, stelt het enigszins gerust dat er met enige regelmaat ook boeken verschijnen die zich richten op de jongere doelgroep. Een mooi voorbeeld daarvan is de jeugdthriller Skygge, geschreven door Mark de Groot (1974), onlangs uitgebracht bij uitgeverij Godijn Publishing.

In het (fictieve) Noorse dorpje Skygge vond dertien jaar geleden een ramp plaats, waardoor het er zes maanden per jaar donker is. De jonge Sam en zijn vriendin ontdekken dat er een groot gevaar rondwaart in Skygge. Het is hun missie dat een nieuwe ramp wordt voorkomen. Of dit gaat lukken is de vraag…

Het allereerste dat al tijdens het lezen opvalt, is dat hier een auteur aan het werk is, die weet waar hij mee bezig is. Mark de Groot lijkt geknipt voor de doelgroep. Skygge is qua spanning toegesneden op de belevingswereld van tieners. Met name het feit dat de hoofdrolspelers in dezelfde leeftijdscategorie zitten, zal de herkenbaarheid, inleving en betrokkenheid zonder twijfel vergroten. Dit houdt allerminst in dat andere lezers geen plezier aan dit boek zouden kunnen beleven, integendeel.

De opbouw van het verhaal is uitstekend verzorgd. De Groot voert zijn lezers op een natuurlijke manier brokken van het verhaal, uiteindelijk resulterend in een mooi en degelijk afgerond geheel. Opvallend is de kwaliteit van de personages. Het is beslist niet eenvoudig om personages een geloofwaardige ontwikkeling door te laten op de manier zoals dat gebeurt in Skygge. De verstrekte informatie is zonder uitzondering interessant en nuttig. Dat een van de verhaallijnen zich bijvoorbeeld op Jamaica afspeelt, herbergt een sublieme dubbele bodem in zich.

Zoals gezegd voelt Mark de Groot (met name) de behoefte van de jeugdigde lezer perfect aan. Behalve de spanning in Skygge sluit ook de thematiek hierop zeker aan. Voor hen die het wil zien, valt er een heleboel te leren over wat bijvoorbeeld hechte vriendschap inhoudt. Dat dat meer is dan alleen ‘leuk’ met elkaar omgaan, wordt pijnlijk duidelijk gemaakt. Het is volledig de verdienste van de auteur dat het verhaal hierdoor nog extra aan kwaliteit wint.

Skygge herbergt veel aanknopingspunten om als  middel te dienen de  weinig- of niet-lezer op het juiste spoor naat letterland te zetten. Het is daarom te hopen dat Skygge niet alleen in de boekhandel een verdiende plek krijgt, maar vooral ook in de lokale en schoolbibliotheken.

Topper, geschreven met het hoofd vanuit het hart *****

Heel af en toe kom je debuten tegen die bijblijven, doordat de schrijfstijl en het onderwerp van het verhaal blijven hangen. Een sprekend voorbeeld hiervan is de roman Een blauwe blik van Lucy Neetens,  in maart verschenen bij Godijn Publishing.

Een blauwe blik snijdt een bijzonder gevoelig onderwerp aan als Leja Berger, een jonge vrouw, van haar arts te horen krijgt dat ze ernstig ziek is. Begrijpelijkerwijs roept dat de nodige emoties bij haar op. Toch weet zij een overwegend positieve houding naar haar omgeving uit te stralen. Wat is de rol van mensen in je omgeving in een dergelijke situatie? Een blauwe blik laat haar lezers het antwoord op deze vraag meebeleven, zonder ok maar een moment zwaarmoedig te worden. Hier en daar ontbreekt zelfs gepaste humor niet.

Geen enkele lezer kan door Een blauwe blik onberoerd blijven. Dat heeft natuurlijk te maken met het thema. Door de manier waarop Lucy Neetens, mede door het  gekozen ik-perspectief, je door de ogen van Leja laat meekijken, zorgt ervoor dat er een onvoorstelbaar realistisch beeld ontstaat. Zowel het verdriet en de pijn, alsook de positievere karaktereigenschappen en de daaruit voortvloeidende handelingen van Leja zijn letterlijk voelbaar. De uitwerking van Leja als personage is grandioos. Zij fungeert door dit verhaal als een symbool, in de positieve zin van het woord, voor velen.

Door het eerlijke en realistische beeld heeft deze roman ook een mooie ‘diepere laag’, waardoor het geschikt is voor een breed publiek. Aan de ene kant zal er voor een lotgenoot van Leja een hoge mate van herkenning zichtbaar zijn. Voor hen die het geluk hebben vooralsnog gevrijwaard te zijn van een dergelijke zware boodschap, biedt het meer dan voldoende stof tot nadenken. Bijvoorbeeld over de vraag hoe je moet/kunt reageren op iemand die het overkomt. En laat er geen misverstand over bestaan: Lucy Neetens maakt niet alleen de voor de handliggende mogelijkheden zichtbaar.

In mijn optiek geeft Lucy Neetens blijk van een voortreffelijk schrijftalent, zowel op inhoud als door haar stijl. Misschien is een vergelijk met een aantal zogeheten gevestigde namen hartstikke realistisch. Hier is daadwerkelijk een auteur aan het werk die haar hoofd en haar pen gebruikt om datgene wat uit haar hart komt te verwoorden. Daar is ze meer dan in geslaagd, want door het gebruik van haar ‘unieke stem’ verdient ze een plek in de Eregalerij van Boeken-en-meer. Een debuut zoals je niet vaak tegenkomt en dat schreeuwt om opvolging.

Veel verhaallijnen zorgen niet per se voor kracht ***

Het is een fijne constatering dat de aanwas van goede thrillers in het Nederlandstalig gebied de laatste jaren op een constant niveau blijft. Dat daarbij niet alleen de reeds gevestigde namen een hoofdrol vervullen, biedt zonder enige twijfel hoop voor de toekomst van dit mooie genre.

Een prachtvoorbeeld van een auteur die de laatste jaren lekker aan de weg timmert, is de Vlaamse ex-gerechtsarts Pat Craenbroek (1966). Na haar bijzonder lovend ontvangen debuut Uitgebroed in 2018, verscheen vorig jaar de opvolger, Uitgekookt.

In Uitgekookt maken we kennis met Margaux Bakker, een ambitieuze openbaar aanklager. Met haar vasthoudende, ietwat irritante, karakter bijt zij zich vast in een zaak, waarbij een arts onvergefelijke fouten op zijn geweten heeft. Ondertussen wordt het parket opgezadeld met wel heel bizarre sterfgevallen. Deze lijken op het eerste gezicht niets met de kwestie rondom de arts te maken te hebben, maar schijn bedriegt. Dat wordt duidelijk als een man, volledig verlamd, in het ziekenhuis belandt. Hij draagt een verstrekkend geheim met zich mee…

Om te beginnen moet gezegd dat het (technisch) schrijftalent van Pat Craenbroeck onmiskenbaar aanwezig is. Uitgekookt biedt zonder enig voorbehoud een garantie voor urenlang leesplezier. De verhaallijnen zijn afzonderlijk uitstekend uitgewerkt. Personages, beschrijvingen en de plot zijn logisch aan alle kanten. Daarop kan weinig worden aangemerkt. In haar vertellingen lijkt het af en toe alsof deze auteur haar pen soms heeft ingeruild voor een scalpel, zo scherpzinnig zijn de detailleringen.

‘Djeezus Luc, besef je wel wat je zegt? Het is gewoon misdadig dat jij hier nog zit, een schande.’

Na het lezen rijst bij mij de de vraag of er niet te veel informatie in dit verhaal is gestopt? Of alle informatie wel echt in dienst staat van het verhaal? Op die vragen moet ik bevestigend beantwoorden. Zoals gezegd zijn de individuele verhaallijnen prima, maar in het verhaal zijn de overgangen ertussen soms wel wat erg abrupt. Dat, samen met een stormvloed aan verschillende scènes, zorgt ervoor dat het overzicht soms wat lastig behouden kan worden. Vaak moeten passages herlezen worden om alles een juiste plek te geven. De gemiddelde thrillerlezer vindt een beetje puzzelen waarschijnlijk wel leuk, maar hier gaat het af en toe ten koste van de voortgang in het verhaal. Een keuze in de details had Uitgekookt naar een nog hoger niveau getild dan nu.

Toch overheerst uiteindelijk een positief gevoel na het lezen. Craenbroek is erin geslaagd een mooi beeld te scheppen van het reilen en zeilen binnen een parket van justitie. Ook haar kennis over de anatomie van de mens, verkregen door haar voormalige werk, is indrukwekkend en zeer interessant. Ondanks bovenstaande opmerking is Uitgekookt wel degelijk een aanrader.

Een echte vakantiethriller

De Amsterdamse rechercheurs Laura Mandemaker en Hans Dijkema besluiten na het hachelijke avontuur, beschreven in De Matchmaker (2019), het debuut van Franziska Weissenbacher, op zoek te gaan naar een nieuwe standplaats. In Graf 521 hopen ze in het ogenschijnlijk vrediger ’s-Hertogenbosch in rustiger vaarwater te belanden. Dit blijkt echter ijdele hoop te zijn als prompt na hun komst twee lijken onder de vloer van de Sint Janskathedraal worden aangetroffen. Onmiddellijk wordt door het team een groot onderzoek opgestart naar deze mysterieuze zaak. De zaak wordt nog gecompliceerder als er nog een lijk wordt aangetroffen. De ontknoping van Graf 521 is daarom minimaal even bizar als de eerdergenoemde Amsterdamse zaak.

Graf 521 is een schoolvoorbeeld van een politiethriller. Het wel en wee binnen een team van agenten en rechercheurs staat centraal. En een ding is gelijk duidelijk: Franziska Weissenbacher is geknipt voor dit type thriller. Met geloofwaardige en goed uitgewerkte personages weet zij de sfeer uitstekend over te brengen. De plaats van handelen, De Sint-Jan in Den Bosch, is zonder meer bijzonder origineel gevonden, hetgeen het leesplezier extra vergroot. De sfeer van katholiek Brabant staat als een huis.

De opbouw van Graf 521 is volgens het boekje. De misdaden worden gepleegd, waarna de lezer langzaam meer zeker steeds meer stukjes van de puzzel krijgt voorgeschoteld. Technisch is hier geen speld tussen te krijgen, alle feiten kloppen. Een opvallend punt: de auteur kiest al in een vroeg stadium voor het verschaffen van best veel duidelijkheid. Dat biedt haar de mogelijkheid om het perspectief af te wisselen tussen het rechercheteam en de dader. Dit is een gewaagde, maar wel geslaagde keuze. In de ontknoping komt er nog een konijn uit de hoge hoed. Dit zorgt best voor een vorm van verrassing, maar de kans is groot dat veel lezers hierdoor toch niet van kleur gaan verschieten.

Dit alles neemt niet weg dat Graf 521 zeker zorgt voor een aantal genoeglijke leesuurtjes voor iedereen met de behoefte een gewoon goed verhaal te lezen, waarbij de ontspanning centraal staat. Het boek is bij uitstek geschikt om tijdens een vakantie aan de rand van het zwembad of wellicht op het strand tot je te nemen. Hierdoor zal het zeker een groot lezerspubliek aantrekken. Om van een echte topthriller te kunnen spreken, ontbreekt er helaas toch teveel. Daarvoor had de psychologische spanningsboog echt wat strakker gespannen moeten zijn.

Stijl:                                       8.0
Personages:                      8.0
Originaliteit:                       6.0
Leesplezier:                       7.0

Gemiddeld:                       7.25/10

Een beetje zeeziek ***

(tekst: K. Hazendonk)

Samenvatting:
Noor is Nederlands. Frode is Deens. Magnus is Engels. Katja is Duits. Ze hebben elkaar ontmoet op een online literair forum. Een van hen had een idee. Nu bevinden ze zich op een zeilschip in de ijzige winterkou van Noorwegen. Net als de andere passagiers zijn ze op zoek naar het befaamde noorderlicht. Maar ze zijn ook op zoek naar een slachtoffer: iemand moet dood. Dat hebben ze afgesproken. Maar zo simpel blijkt het niet te zijn.

Mijn leeservaring:
Van een samenvatting als dit word ik heel blij en vol verwachting begon ik deze week aan de zeiltocht om het avontuur mee te maken. Alle ingrediënten voor een spannende thriller waren aanwezig en vanzelfsprekend was ik heel benieuwd hoe iemand moet dood, en dat op een zeilschip met twintig passagiers, zou gaan lukken.

Het verhaal wordt verteld door Noor. Als rode draad door het verhaal lees je fragmenten uit de chat van het literair forum zodat je een beeld gaat krijgen van de ontwikkeling van het plan.

Daarnaast wordt uitgebreid geschreven over het noorderlicht en de hoop op het zien van walvissen. Op zich kan ik me dat goed voorstellen wanneer je zo’n tocht gaat maken.

In het verhaal vond ik de verklaringen van het noorderlicht en zelfs van de walvissen te belerend overkomen.

Dat het geen spannende thriller zou worden, werd me al snel duidelijk. Naar mijn mening kabbelde het verhaal langzaam vooruit, de beschrijvingen van de omgeving waren net iets te veel van hetzelfde, evenals de wandelingen die door de passagiers werden gemaakt. Het plan werd daardoor naar de zijlijn geschoven. Door de traagheid van het verhaal kwam ik er ook niet echt in.

Een bron van ergernis (of een lichte vorm van zeeziekte) waren toch wel de vele woordherhalingen. Als ik in een alinea van ongeveer acht regels zes keer het woord onschuldig lees, begint het toch een beetje te wringen.

Tussendoor is er nog een derde verhaallijn, een televisieprogramma waarin de gebeurtenissen op de boot worden besproken door de overige passagiers. Dat had voor mij geen toegevoegde waarde.

Langzaam, maar zeker kom je in de buurt van de ontknoping. Eerlijk is eerlijk, die zag ik totaal niet aankomen. Helaas was ik niet onder de indruk van het boek, maar het plot zat goed in elkaar.

Theater van de Lach in Zwitserland

Stel… je bent auteur en je bent op reis in Zwitserland waar je in een hotel belandt en kamer 621 krijgt toegewezen. Het valt je op dat de naastgelegen kamer niet nummer 622 heeft, maar het bordje op de deur vermeldt ‘621 bis’. Wat zou je doen?

Dit feit vormt in ieder geval de basis in de vierde roman van de Zwitser Joël Dicker (1985), Het mysterie van kamer 622. En zoals deze titel al doet vermoeden, gaat de schrijver op onderzoek uit. Het blijkt dat er jaren geleden een moord in kamer 622 heeft plaatsgevonden. Het politieonderzoek is nooit afgerond en daarom besluit de schrijver zich volledig te storten op de vraag wat er zich twintig jaar eerder in deze kamer heeft afgespeeld. Het blijkt een avontuur dat met geen pen te beschrijven is…

Een van de kenmerken van het werk van Joël Dicker is dat zijn boeken van een behoorlijke omvang zijn. Als je naar zijn boeken kijkt, heb je sowieso het idee dat je er wel even echt voor moet gaan zitten. Wie dat doet, belandt vrijwel onmiddellijk in het decor (en daarmee ook in het verhaal) door de gedetailleerde beschrijvingen van de feiten. Dat kan verstorend werken, maar in dit geval werkt het op de een of andere manier. Dicker weet de indruk te wekken dat je niets mag missen om het geheel te kunnen blijven zien. Het eerste deel van het boek levert op deze manier best een heel plezierige leeservaring op.

Maar in het vervolg van het verhaal vliegt Dicker met meerdere volkomen ongeloofwaardige en niet logische plotwendingen met gierende banden uit de bocht. Hierdoor gaat de geloofwaardigheid volledig verloren en blijft van de aanvankelijk aanwezige kwaliteit bar weinig over. Deze schrijver is onmiskenbaar in de val van overdrijving gelopen. Lezers met enig gevoel voor humor weten misschien hier en daar nog een positief punt op te pikken; objectief ontkom je niet aan de bikkelharde vraag of een schrijver met dit product er voldoende waarde aan hecht zijn lezer serieus te nemen. Anders gezegd: indien Het mysterie van kamer 622 als film of toneelstuk  zou worden uitgebracht, is het heel eenvoudig John Lanting in een hoofdrol te zien.

Na het veelbelovende begin zakt het niveau zodanig ver weg dat uiteindelijk slechts een gevoel van teleurstelling overblijft. En dat is zonde, want Joël Dicker heeft zonder twijfel schrijverskwaliteit. Het is aleen een kunst er de juiste dingen mee te doen.

Stijl                        5.5
Personages        4.0
Originaliteit        4.0
Leesplezier        4.5

Gemiddeld        4.5/10