Geloofwaardige actie, angstig actueel *****

Veertig ontvreemde Iraanse splijtstofstaven zijn ruim voldoende om wereldwijde onrust te veroorzaken. Amerika en Israël voelen zich dan ook ernstig bedreigd. Reden genoeg om geheim agent Jim Matteos het onderzoek te laten leiden om de ontstane situatie de kop in te drukken. Als hij in Iran Soraya ontmoet, blijkt laatstgenoemde over wel heel veel informatie te beschikken. Tijdens hun onderhandelingen vinden er vreselijk aanslagen plaats, waarbij gebruik wordt gemaakt van geheime codes. Niet van de splijtstofstaven. Ondertussen wordt er toegewerkt naar een allesvernietigende aanslag…

De Saraceense Samenzwering verscheen in 2019 bij uitgeverij LetterRijn en werd geschreven door Era Richmen, (destijds nog) het pseudoniem van het schrijversduo Herman Zandstra en Eric Bakker. Uit het bovenstaande moge duidelijk zijn dat het verhaal een schoolvoorbeeld is van een actiethriller, of beter gezegd een dijk van een actiethriller.

In bijna 300 pagina’s wordt de lezer in een rollercoaster geplaatst waar de echte liefhebber alleen maar van kan smullen. Spannend is daarbij een understatement. Regelmatig zit je letterlijk op het puntje van de stoel. Toch vliegt de geloofwaardigheid (een valkuil voor dit specifieke genre) op geen enkel moment uit de bocht. Eerder kun je zeggen dat het verhaal angstwekkend dicht tegen de actualiteit aanschurkt. De Saraceense Samenzwering blinkt uit in het subtiel samenbrengen van de verhaallijnen tot een ontknoping, staand als een betonnen bunker.

Met Jim Matteos en Soraya zijn twee uiterst krachtige personages van vlees en bloed geschapen. Daar waar een figuur als James Bond vooral is bedacht voor de populariteit en commercieel gewin, geldt dat voor Jim en Soraya niet. Met hen leef je mee, voel je mee en zij blijven ook na het dichtslaan van het boek nog in je gedachten hangen. Het zijn echte ‘round characters’, waarbij ook hun minder goede eigenschappen niet onbenoemd blijven. Gelukkig bleek recent dat het tweetal in een nieuwe thriller (De Paarse Engel) een nieuw avontuur beleeft. Daar kun je alleen maar blij van worden.

De Saraceense Samenzwering is een aanwinst voor het genre. Een boek dat in geen enkele boekenkast misstaat en dat het vergelijk met de zogeheten ‘grote’ namen, ook internationaal, moeiteloos kan doorstaan.

Een flinke tegenvaller **

Auteur:

Adele Parks is auteur van twintig internationale bestsellers, waaronder twee Sunday Times-bestsellers. Haar boeken zijn verschenen in ruim dertig talen.

Hun levens zijn totaal verschillend op één allesverwoestend geheim na.

Leigh Fletcher is gelukkig getrouwd en stiefmoeder van twee jongens van wie ze zielsveel houdt. Haar leven lijkt redelijk doorsnee, tot ze op een dag niet thuiskomt van haar werk. Haar man Mark is radeloos en zegt dat hij geen idee heeft waar ze zou kunnen zijn.

Kai Janssen is getrouwd met de rijke Nederlandse zakenman Daan en leidt een glamoureus leven in een luxe penthouse. Ze is een paar dagen op bezoek bij haar zieke moeder, maar Daan heeft het idee dat de appjes die hij krijgt niet van haar zijn. De berichtjes klinken niet zoals zij en ze neemt haar telefoon niet op als hij belt.

Mijn leeservaring:

Het begin is veelbelovend. Een vrouw wordt wakker en realiseert zich dat ze niet in haar eigen bed ligt. Helemaal niet in een bed, maar in een volledig donkere ruimte op een kale vloer. Al snel komt ze erachter dat ze is vastgeketend.

Degene die haar heeft ontvoerd communiceert door middel van briefjes die hij onder de deur schuift.

Het leven van beide vrouwen wordt op een prettige manier beschreven. Maar … al snel geeft de auteur weg hoe de vork in de steel zit. Voor een fervent thrillerlezer kwam dit niet als een verrassing.

Er volgden zeker honderdvijftig pagina’s met onnodig geneuzel. Heel veel valt er niet over dit boek te vertellen. De recherche die de zaak onderzoekt is een slappe vertoning. Het verhaal hangt aan elkaar van toevalligheden en zelfs onmogelijkheden.

Het aantal mogelijke daders was dermate beperkt dat het plot bijzonder teleurstellend en voorspelbaar was.

Helaas was dit boek een enorme tegenvaller.

Kir Royal smaakt naar meer

De schuchtere Daphne kan haar geluk niet op als miljonairszoon Thom verliefd op haar wordt. Ze twijfelt dan ook geen moment als hij vraagt of ze bij hem wil intrekken. Er is alleen een probleem: Thom is haar baas, dus moet ze ontslag nemen. Al snel merkt Daphne dat het jetsetleven van Thom veel minder spannend is dan ze dacht. Ze mist een doel in haar leven, nu ze van hem niet meer hoeft te werken. Zelfs haar beste vriendin Jens kan niet voorkomen dat ze dreigt af te glijden in een depressie. Dan ontvangt Daphne schokkend familienieuws, waardoor ze genoodzaakt is naar het buitenland af te reizen. Is dit een keerpunt in haar leven?

Mijn leeservaring:

Kir Royal van Julia Ran is de inleidende novelle voor het boek Tequila Sunrise dat in februari 2023 gaat uitkomen. Daphne woont samen met Thom, maar het oppervlakkige jetsetleven is niet echt aan haar besteed. Thom werkt veel en ze voelt zich – mede omdat ze ontslag moest nemen – verwaarloosd en nutteloos.

Dan krijgt Daphne een schokkend bericht van haar vader en samen met Jens, haar beste vriendin, reist ze af naar de Filippijnen.

Julia Ran heeft een geweldige schrijfstijl. Het verhaal leest heel vlot en heb ik genoten van het verhaal. Snel word je als lezer in het leven van Daphne getrokken en leef je mee met haar frustraties. Zoals Julia de personages heeft neergezet, kwamen ze voor mij tot leven.

Het duurt nog even voordat Tequila Sunrise gaat uitkomen en ik verder kan lezen hoe het Daphne, Thom en Jens vergaat. Een boek dat hoog op mijn nog te lezen lijst zal komen.

Dank je wel, Julia, voor dit heerlijke verhaal.

De kunst van het weglaten treft doel ****

Een politieauto werkt zich langzaam door de blauwe begroeiing, en komt het kleine tractorpad af dat daar naar het terrein leidt.
Daar ligt het zomerhuisje, eenzaam op de landtong, in de nooit volledig donkere juninacht.

Met deze twee regels begint het romandebuut van de Zweedse auteur Alex Schulman met de veelzeggende titel De overlevenden. Het verscheen in 2021, in het Nederlands vertaald door Angélique de Kroon bij uitgeverij De Bezige Bij. De start van dit verhaal laat onmiddellijk al het schrijftalent van deze auteur zien. In het zomerhuisje komen na twintig jaar de drie broers Pierre, Benjamin en Nils bijeen, Op deze plek liggen enorm veel herinneringen aan hun jeugd, gekenmerkt door onvoorspelbaarheid en gebrek aan aandacht. Juist hier loopt de spanning steeds verder op en is steeds duidelijker dat er zich vroeger een tragedie heeft afgespeeld.

Hoewel De overlevenden de eerste roman is voor Schulman, is aan de schrijfstijl duidelijk te zien dat hij geen groentje is met vijf autobiografische werken op zijn naam. Door doeltreffend de juiste woorden te gebruiken, gelardeerd met rake beschrijvingen leest dit boek als een filmscenario. Toch vult de schrijver zeker niet alles in en laat hij voldoende ruimte voor interpretatie. Schulman blijkt een ster in het weglaten, hetgeen het inlevingsvermogen en, belangijker nog, het leesplezier vergroot.

Een ander ijzersterk punt is de uitwerking van de personages. Het verschil in karakter tussen de broers is geloofwaardig en in alle opzichten nuttig voor het verhaal. Het biedt de lezer de mogelijkheid het gebeurde vanuit verschillende perspectieven te beleven en daardoor zelf een oordeel te vormen. Het lijkt er soms zelfs op dat de schrijver echt van zijn personages houdt; met liefde geeft hij ze precies alle aandacht die ze verdienen. Hoewel iedere auteur dit zou moeten beogen, lopen in De overlevenden de rillingen soms letterlijk over je rug door de gevoelige beschrijvingen.

Wie deze roman leest, zal ongetwijfeld eenvoudig een aantal alledaagse thema’s kunnen onderscheiden. De gevolgen van een niet-ideale jeugd en dan met de name de herinneringen hieraan, omgaan met de dood en met verschillende karakters passeren op een natuurlijke wijze de revue. Overleven krijgt al lezend op deze wijze meerdere betekenissen. In een scala van scènes, afgewisseld met flashbacks komt het geheel uiteindelijk tot een ontknoping die origineel, krachtig en volledig logisch genoemd kan worden.

De overlevenden is een absolute aanrader, een debuut waarop deze auteur terecht bijzonder trots kan zijn.

Slaap maar zacht ****

De auteur:

Linda Jansma heeft inmiddels vijftien thrillers op haar naam staan, waaronder de bestsellers Tweestrijd, Kwetsbaar en Bloedband. Veel van haar boeken ontvingen nominaties en prijzen.

Flaptekst:

Als je wakker wordt, begint je nachtmerrie

Op de IC-afdeling waar verpleegkundige Maud werkt, ligt een man in coma. Niemand weet wie hij is. De rechercheur die belast is met het onderzoek, regelt een item over de onbekende man in Opsporing Verzocht, waarna een getuige zich meldt. Maar voor deze vrouw gehoord kan worden, overlijdt ze.

Als er dan ook nog eens onverklaarbare dingen op de afdeling gebeuren, begint Maud te vermoeden dat iemand haar patiënt dood wil. Maar wie? En waarom?

Mijn leeservaring:

Het boek kent twee verhaallijnen, de onbekende comateuze man, die Tom wordt genoemd en het verhaal van Maud en haar kinderen Finn en Tara.

Als Maud haar nachtdienst draait, komt er een nieuwe medewerkster op de afdeling, de Italiaanse Caristiena. Een gesloten, jonge vrouw die weinig over haar thuisland kwijt wil. Door middel van flashbacks komt de lezer meer te weten over het leven van Caristiena en haar broer Mattia.

Het onderzoek naar de identiteit van de onbekende man rust op de schouders van rechercheurs Richard en Eefje. Richard is na de dood van zijn vrouw een in zichzelf gekeerde man.

Het onderzoek blijft stagneren, alsof iemand moedwillig het onderzoek saboteert. Maar wie?

Finn, de zoon van Maud heeft zijn eigen problemen, waar hij uiteindelijk met zijn zus Tara over praat. Niemand mag er iets van weten, hij wil alles zelf oplossen, maar of hij dat kan?

Linda Jansma wist mij te boeien met dit boek. Een vlot geschreven boek, dat uitnodigde om verder te lezen. De personages waar het verhaal om draait, zijn goed uitgewerkt. De beschrijving van de diensten op de IC-afdeling werden goed beschreven.

Hier en daar schuurde wel de geloofwaardigheid inzake het reilen en zeilen op een IC-afdeling, maar dat wordt in het nawoord verklaard en kan ik als lezer mee leven.

Dit boek is de 4 sterren zeker waard.

Met dank aan De Crime Compagnie voor het toezenden van dit recensie-exemplaar.

Wegleggen is geen optie ****

(tekst: D. van Heumen)

Annet Hulst, initiatiefnemer van de websites Chicklit.nl en Vrouwenthrillers.nl, debuteerde in maart 2020 met de spannende young adult Privacy Live.

Ze woont met haar gezin in haar geboortestad Leiden en werkt als IT-risicomanager in de financiële sector.

In haar vrije tijd schrijft ze, leest ze boeken in alle genres en brengt ze regelmatig een bezoek aan de sauna.

De 18-jarige geschiedenisstudente Fee Wilkens woont samen met haar beste vriendin Rox in een appartement dat haar ouders voor haar hebben gekocht.

Ter gelegenheid van de 50-jarige verjaardag van haar vader lijkt het haar wel leuk om hem een Match DNA-set cadeau te doen.

Die wil zij samen met haar broer Fabian geven, maar Fabian vindt het idee echter helemaal niets, dus besluit Fee het zelf te gebruiken.

Met een verrassende uitkomst als resultaat.

Tijdens de voorbereidingen voor haar vaders verjaardag stuit Fee op nog meer familiegeheimen die bij haar veel vragen oproepen.

Wat is er precies gebeurd met het familiebedrijf, Spa Resort Het kristal?

En wie is Bas, van wie haar vader een kaart ontving?

Wanneer er dan nog een familielid sterft, besluit Fee samen met Rox op onderzoek te gaan.

Vastbesloten om alle familiegeheimen te ontrafelen.

Annet Hulst neemt de lezer mee in een meeslepend en spannend verhaal.

Geen boek waar je op het puntje van je stoel zit van de spanning maar wel een boek dat je moeilijk weg kunt leggen.

Je wilt steeds verder lezen en door de schrijfstijl van de auteur en de korte hoofdstukken leest het ook erg vlot.

De hoofdstukken zijn voornamelijk en afwisselend vanuit het perspectief van Fee en het dagboek van oom Bas geschreven.

Zo volgen we de familie Wilkens en komen we steeds meer achter de ontbrekende puzzelstukjes van de familiegeheimen die er schijnbaar zijn.

Soms gebeurtenissen die je wel zag aankomen maar niets is wat het lijkt in dit boek.

Annet weet de lezer toch te verrassen een aantal keren.

Dat Annet Hulst samen met haar zusje Maartje, naar wie het boek ook is opgedragen, in een sauna hebben gewerkt als tieners en nu nog geregeld naar een wellnesscentrum gaan is wel te merken.

Alles komt erg geloofwaardig over wat betreft het reilen en zeilen van een wellnesscentrum.

Dat Annet Hulst een goede YA heeft geschreven, Privacy Live, dat wisten we, maar ook met het schrijven van deze thriller Bloedheet heeft ze weer een goed boek afgeleverd dat de lezers een paar heerlijke uurtjes leesplezier bezorgt.

Ik ben in ieder geval erg benieuwd wat zij nog meer voor ons in petto heeft. Met dank aan uitgeverij LetterRijn voor het verstrekken van het recensie-exemplaar.

Opstap naar letterland *****

In een tijd dat toenemende ontlezing van met name jeugdige lezers helaas een actueel onderwerp is, stelt het enigszins gerust dat er met enige regelmaat ook boeken verschijnen die zich richten op de jongere doelgroep. Een mooi voorbeeld daarvan is de jeugdthriller Skygge, geschreven door Mark de Groot (1974), onlangs uitgebracht bij uitgeverij Godijn Publishing.

In het (fictieve) Noorse dorpje Skygge vond dertien jaar geleden een ramp plaats, waardoor het er zes maanden per jaar donker is. De jonge Sam en zijn vriendin ontdekken dat er een groot gevaar rondwaart in Skygge. Het is hun missie dat een nieuwe ramp wordt voorkomen. Of dit gaat lukken is de vraag…

Het allereerste dat al tijdens het lezen opvalt, is dat hier een auteur aan het werk is, die weet waar hij mee bezig is. Mark de Groot lijkt geknipt voor de doelgroep. Skygge is qua spanning toegesneden op de belevingswereld van tieners. Met name het feit dat de hoofdrolspelers in dezelfde leeftijdscategorie zitten, zal de herkenbaarheid, inleving en betrokkenheid zonder twijfel vergroten. Dit houdt allerminst in dat andere lezers geen plezier aan dit boek zouden kunnen beleven, integendeel.

De opbouw van het verhaal is uitstekend verzorgd. De Groot voert zijn lezers op een natuurlijke manier brokken van het verhaal, uiteindelijk resulterend in een mooi en degelijk afgerond geheel. Opvallend is de kwaliteit van de personages. Het is beslist niet eenvoudig om personages een geloofwaardige ontwikkeling door te laten op de manier zoals dat gebeurt in Skygge. De verstrekte informatie is zonder uitzondering interessant en nuttig. Dat een van de verhaallijnen zich bijvoorbeeld op Jamaica afspeelt, herbergt een sublieme dubbele bodem in zich.

Zoals gezegd voelt Mark de Groot (met name) de behoefte van de jeugdigde lezer perfect aan. Behalve de spanning in Skygge sluit ook de thematiek hierop zeker aan. Voor hen die het wil zien, valt er een heleboel te leren over wat bijvoorbeeld hechte vriendschap inhoudt. Dat dat meer is dan alleen ‘leuk’ met elkaar omgaan, wordt pijnlijk duidelijk gemaakt. Het is volledig de verdienste van de auteur dat het verhaal hierdoor nog extra aan kwaliteit wint.

Skygge herbergt veel aanknopingspunten om als  middel te dienen de  weinig- of niet-lezer op het juiste spoor naat letterland te zetten. Het is daarom te hopen dat Skygge niet alleen in de boekhandel een verdiende plek krijgt, maar vooral ook in de lokale en schoolbibliotheken.

Topper, geschreven met het hoofd vanuit het hart *****

Heel af en toe kom je debuten tegen die bijblijven, doordat de schrijfstijl en het onderwerp van het verhaal blijven hangen. Een sprekend voorbeeld hiervan is de roman Een blauwe blik van Lucy Neetens,  in maart verschenen bij Godijn Publishing.

Een blauwe blik snijdt een bijzonder gevoelig onderwerp aan als Leja Berger, een jonge vrouw, van haar arts te horen krijgt dat ze ernstig ziek is. Begrijpelijkerwijs roept dat de nodige emoties bij haar op. Toch weet zij een overwegend positieve houding naar haar omgeving uit te stralen. Wat is de rol van mensen in je omgeving in een dergelijke situatie? Een blauwe blik laat haar lezers het antwoord op deze vraag meebeleven, zonder ok maar een moment zwaarmoedig te worden. Hier en daar ontbreekt zelfs gepaste humor niet.

Geen enkele lezer kan door Een blauwe blik onberoerd blijven. Dat heeft natuurlijk te maken met het thema. Door de manier waarop Lucy Neetens, mede door het  gekozen ik-perspectief, je door de ogen van Leja laat meekijken, zorgt ervoor dat er een onvoorstelbaar realistisch beeld ontstaat. Zowel het verdriet en de pijn, alsook de positievere karaktereigenschappen en de daaruit voortvloeidende handelingen van Leja zijn letterlijk voelbaar. De uitwerking van Leja als personage is grandioos. Zij fungeert door dit verhaal als een symbool, in de positieve zin van het woord, voor velen.

Door het eerlijke en realistische beeld heeft deze roman ook een mooie ‘diepere laag’, waardoor het geschikt is voor een breed publiek. Aan de ene kant zal er voor een lotgenoot van Leja een hoge mate van herkenning zichtbaar zijn. Voor hen die het geluk hebben vooralsnog gevrijwaard te zijn van een dergelijke zware boodschap, biedt het meer dan voldoende stof tot nadenken. Bijvoorbeeld over de vraag hoe je moet/kunt reageren op iemand die het overkomt. En laat er geen misverstand over bestaan: Lucy Neetens maakt niet alleen de voor de handliggende mogelijkheden zichtbaar.

In mijn optiek geeft Lucy Neetens blijk van een voortreffelijk schrijftalent, zowel op inhoud als door haar stijl. Misschien is een vergelijk met een aantal zogeheten gevestigde namen hartstikke realistisch. Hier is daadwerkelijk een auteur aan het werk die haar hoofd en haar pen gebruikt om datgene wat uit haar hart komt te verwoorden. Daar is ze meer dan in geslaagd, want door het gebruik van haar ‘unieke stem’ verdient ze een plek in de Eregalerij van Boeken-en-meer. Een debuut zoals je niet vaak tegenkomt en dat schreeuwt om opvolging.

Veel verhaallijnen zorgen niet per se voor kracht ***

Het is een fijne constatering dat de aanwas van goede thrillers in het Nederlandstalig gebied de laatste jaren op een constant niveau blijft. Dat daarbij niet alleen de reeds gevestigde namen een hoofdrol vervullen, biedt zonder enige twijfel hoop voor de toekomst van dit mooie genre.

Een prachtvoorbeeld van een auteur die de laatste jaren lekker aan de weg timmert, is de Vlaamse ex-gerechtsarts Pat Craenbroek (1966). Na haar bijzonder lovend ontvangen debuut Uitgebroed in 2018, verscheen vorig jaar de opvolger, Uitgekookt.

In Uitgekookt maken we kennis met Margaux Bakker, een ambitieuze openbaar aanklager. Met haar vasthoudende, ietwat irritante, karakter bijt zij zich vast in een zaak, waarbij een arts onvergefelijke fouten op zijn geweten heeft. Ondertussen wordt het parket opgezadeld met wel heel bizarre sterfgevallen. Deze lijken op het eerste gezicht niets met de kwestie rondom de arts te maken te hebben, maar schijn bedriegt. Dat wordt duidelijk als een man, volledig verlamd, in het ziekenhuis belandt. Hij draagt een verstrekkend geheim met zich mee…

Om te beginnen moet gezegd dat het (technisch) schrijftalent van Pat Craenbroeck onmiskenbaar aanwezig is. Uitgekookt biedt zonder enig voorbehoud een garantie voor urenlang leesplezier. De verhaallijnen zijn afzonderlijk uitstekend uitgewerkt. Personages, beschrijvingen en de plot zijn logisch aan alle kanten. Daarop kan weinig worden aangemerkt. In haar vertellingen lijkt het af en toe alsof deze auteur haar pen soms heeft ingeruild voor een scalpel, zo scherpzinnig zijn de detailleringen.

‘Djeezus Luc, besef je wel wat je zegt? Het is gewoon misdadig dat jij hier nog zit, een schande.’

Na het lezen rijst bij mij de de vraag of er niet te veel informatie in dit verhaal is gestopt? Of alle informatie wel echt in dienst staat van het verhaal? Op die vragen moet ik bevestigend beantwoorden. Zoals gezegd zijn de individuele verhaallijnen prima, maar in het verhaal zijn de overgangen ertussen soms wel wat erg abrupt. Dat, samen met een stormvloed aan verschillende scènes, zorgt ervoor dat het overzicht soms wat lastig behouden kan worden. Vaak moeten passages herlezen worden om alles een juiste plek te geven. De gemiddelde thrillerlezer vindt een beetje puzzelen waarschijnlijk wel leuk, maar hier gaat het af en toe ten koste van de voortgang in het verhaal. Een keuze in de details had Uitgekookt naar een nog hoger niveau getild dan nu.

Toch overheerst uiteindelijk een positief gevoel na het lezen. Craenbroek is erin geslaagd een mooi beeld te scheppen van het reilen en zeilen binnen een parket van justitie. Ook haar kennis over de anatomie van de mens, verkregen door haar voormalige werk, is indrukwekkend en zeer interessant. Ondanks bovenstaande opmerking is Uitgekookt wel degelijk een aanrader.

Een echte vakantiethriller

De Amsterdamse rechercheurs Laura Mandemaker en Hans Dijkema besluiten na het hachelijke avontuur, beschreven in De Matchmaker (2019), het debuut van Franziska Weissenbacher, op zoek te gaan naar een nieuwe standplaats. In Graf 521 hopen ze in het ogenschijnlijk vrediger ’s-Hertogenbosch in rustiger vaarwater te belanden. Dit blijkt echter ijdele hoop te zijn als prompt na hun komst twee lijken onder de vloer van de Sint Janskathedraal worden aangetroffen. Onmiddellijk wordt door het team een groot onderzoek opgestart naar deze mysterieuze zaak. De zaak wordt nog gecompliceerder als er nog een lijk wordt aangetroffen. De ontknoping van Graf 521 is daarom minimaal even bizar als de eerdergenoemde Amsterdamse zaak.

Graf 521 is een schoolvoorbeeld van een politiethriller. Het wel en wee binnen een team van agenten en rechercheurs staat centraal. En een ding is gelijk duidelijk: Franziska Weissenbacher is geknipt voor dit type thriller. Met geloofwaardige en goed uitgewerkte personages weet zij de sfeer uitstekend over te brengen. De plaats van handelen, De Sint-Jan in Den Bosch, is zonder meer bijzonder origineel gevonden, hetgeen het leesplezier extra vergroot. De sfeer van katholiek Brabant staat als een huis.

De opbouw van Graf 521 is volgens het boekje. De misdaden worden gepleegd, waarna de lezer langzaam meer zeker steeds meer stukjes van de puzzel krijgt voorgeschoteld. Technisch is hier geen speld tussen te krijgen, alle feiten kloppen. Een opvallend punt: de auteur kiest al in een vroeg stadium voor het verschaffen van best veel duidelijkheid. Dat biedt haar de mogelijkheid om het perspectief af te wisselen tussen het rechercheteam en de dader. Dit is een gewaagde, maar wel geslaagde keuze. In de ontknoping komt er nog een konijn uit de hoge hoed. Dit zorgt best voor een vorm van verrassing, maar de kans is groot dat veel lezers hierdoor toch niet van kleur gaan verschieten.

Dit alles neemt niet weg dat Graf 521 zeker zorgt voor een aantal genoeglijke leesuurtjes voor iedereen met de behoefte een gewoon goed verhaal te lezen, waarbij de ontspanning centraal staat. Het boek is bij uitstek geschikt om tijdens een vakantie aan de rand van het zwembad of wellicht op het strand tot je te nemen. Hierdoor zal het zeker een groot lezerspubliek aantrekken. Om van een echte topthriller te kunnen spreken, ontbreekt er helaas toch teveel. Daarvoor had de psychologische spanningsboog echt wat strakker gespannen moeten zijn.

Stijl:                                       8.0
Personages:                      8.0
Originaliteit:                       6.0
Leesplezier:                       7.0

Gemiddeld:                       7.25/10