Topproduct van eigen bodem *****

Wanneer je in de boekwinkel een boek ziet liggen dat Het bloemenmeisje heet, verwacht je geen spannend verhaal met allerlei plotwendingen, die je aan je luie stoel doen kluisteren. Toch is dat precies wat de derde thriller met deze titel van Anya Niewierra wel degelijk met je doet.

De kern van dit verhaal speelt zich af in 1988 als de Franse politie op een afgezonderd gebied hoog in de Franse Pyreneeën een tiener aantreft samen met het lijk van haar moeder. De tiener krijgt uiteindelijk de naam Nina Fleuri, het bloemenmeisje.  Nina ontwikkelt zich de daaropvolgende jaren meer dan voorbeeldig. Ze promoveert aan de universiteit van Parijs met de ontwikkeling van medicijnen op basis van kruiden.
In 2018 ontdekt Nina dat ze een tweelingzus heeft. Vanaf dat moment komt haar leven in een stroomversnelling. Samen met haar zus duikt ze in de bizarre geschiedenis van haar moeder. Maar dan verdwijnt haar zus en raakt de zoektocht naar het verleden in een stroomversnelling. Nina doet emotionele en gruwelijke ontdekkingen over de mensen die het leven van haar moeder verwoestten. Maar is ze ondertussen in staat haar zus levend te vinden…?

 Het bloemenmeisje is in de eerste plaats een topthriller van Nederlandse bodem. Het verhaal is spannend, zonder dat daar onnodig veel geweld aan te pas komt. De spanning weet Anya Niewierra vooral te bereiken door haar geweldige schrijfstijl. Deze is zo ongelooflijk beeldend dat de lezer in staat wordt gesteld achter de woorden te kijken. Het filmisch effect in dit verhaal is van extreem hoog niveau.

De personages zijn uitstekend uitgewerkt. De lezer krijgt exact die informatie, welke nodig is om het handelen te begrijpen en de betrokkenheid van de lezer te garanderen. Met name Nina verdient hier een speciale vermelding. Haar gevoelens, haar gedachten en haar handelen zijn zo volkomen logisch dat er begrip voor ontstaat, ondanks haar veelal dubieuze acties. Extra knap is dat andere personages, zoals bijvoorbeeld Gigi, dit effect op Nina lijken te versterken. Dat maakt van het lezen daadwerkelijk een belevenis. 

In de ontknoping vallen alle puzzelstukjes keurig op hun plaats. De uitwerking van alle verhaallijnen weet Anya Niewierra heel knap met elkaar te verbinden, zodat er een onverwacht, maar wel kloppend geheel ontstaat. Dat de lezer na het lezen van de bladzijde verbouwereerd achterblijft is de bevestiging van de kwaliteit van dit verhaal.

Gelukkig blijkt de laatste jaren steeds opnieuw dat Nederland een land van topauteurs in het thrillergenre is. Anya Niewierra maakt zeker deel uit van deze groep.. 

Een echte vakantiethriller

De Amsterdamse rechercheurs Laura Mandemaker en Hans Dijkema besluiten na het hachelijke avontuur, beschreven in De Matchmaker (2019), het debuut van Franziska Weissenbacher, op zoek te gaan naar een nieuwe standplaats. In Graf 521 hopen ze in het ogenschijnlijk vrediger ’s-Hertogenbosch in rustiger vaarwater te belanden. Dit blijkt echter ijdele hoop te zijn als prompt na hun komst twee lijken onder de vloer van de Sint Janskathedraal worden aangetroffen. Onmiddellijk wordt door het team een groot onderzoek opgestart naar deze mysterieuze zaak. De zaak wordt nog gecompliceerder als er nog een lijk wordt aangetroffen. De ontknoping van Graf 521 is daarom minimaal even bizar als de eerdergenoemde Amsterdamse zaak.

Graf 521 is een schoolvoorbeeld van een politiethriller. Het wel en wee binnen een team van agenten en rechercheurs staat centraal. En een ding is gelijk duidelijk: Franziska Weissenbacher is geknipt voor dit type thriller. Met geloofwaardige en goed uitgewerkte personages weet zij de sfeer uitstekend over te brengen. De plaats van handelen, De Sint-Jan in Den Bosch, is zonder meer bijzonder origineel gevonden, hetgeen het leesplezier extra vergroot. De sfeer van katholiek Brabant staat als een huis.

De opbouw van Graf 521 is volgens het boekje. De misdaden worden gepleegd, waarna de lezer langzaam meer zeker steeds meer stukjes van de puzzel krijgt voorgeschoteld. Technisch is hier geen speld tussen te krijgen, alle feiten kloppen. Een opvallend punt: de auteur kiest al in een vroeg stadium voor het verschaffen van best veel duidelijkheid. Dat biedt haar de mogelijkheid om het perspectief af te wisselen tussen het rechercheteam en de dader. Dit is een gewaagde, maar wel geslaagde keuze. In de ontknoping komt er nog een konijn uit de hoge hoed. Dit zorgt best voor een vorm van verrassing, maar de kans is groot dat veel lezers hierdoor toch niet van kleur gaan verschieten.

Dit alles neemt niet weg dat Graf 521 zeker zorgt voor een aantal genoeglijke leesuurtjes voor iedereen met de behoefte een gewoon goed verhaal te lezen, waarbij de ontspanning centraal staat. Het boek is bij uitstek geschikt om tijdens een vakantie aan de rand van het zwembad of wellicht op het strand tot je te nemen. Hierdoor zal het zeker een groot lezerspubliek aantrekken. Om van een echte topthriller te kunnen spreken, ontbreekt er helaas toch teveel. Daarvoor had de psychologische spanningsboog echt wat strakker gespannen moeten zijn.

Stijl:                                       8.0
Personages:                      8.0
Originaliteit:                       6.0
Leesplezier:                       7.0

Gemiddeld:                       7.25/10

Een beetje zeeziek ***

(tekst: K. Hazendonk)

Samenvatting:
Noor is Nederlands. Frode is Deens. Magnus is Engels. Katja is Duits. Ze hebben elkaar ontmoet op een online literair forum. Een van hen had een idee. Nu bevinden ze zich op een zeilschip in de ijzige winterkou van Noorwegen. Net als de andere passagiers zijn ze op zoek naar het befaamde noorderlicht. Maar ze zijn ook op zoek naar een slachtoffer: iemand moet dood. Dat hebben ze afgesproken. Maar zo simpel blijkt het niet te zijn.

Mijn leeservaring:
Van een samenvatting als dit word ik heel blij en vol verwachting begon ik deze week aan de zeiltocht om het avontuur mee te maken. Alle ingrediënten voor een spannende thriller waren aanwezig en vanzelfsprekend was ik heel benieuwd hoe iemand moet dood, en dat op een zeilschip met twintig passagiers, zou gaan lukken.

Het verhaal wordt verteld door Noor. Als rode draad door het verhaal lees je fragmenten uit de chat van het literair forum zodat je een beeld gaat krijgen van de ontwikkeling van het plan.

Daarnaast wordt uitgebreid geschreven over het noorderlicht en de hoop op het zien van walvissen. Op zich kan ik me dat goed voorstellen wanneer je zo’n tocht gaat maken.

In het verhaal vond ik de verklaringen van het noorderlicht en zelfs van de walvissen te belerend overkomen.

Dat het geen spannende thriller zou worden, werd me al snel duidelijk. Naar mijn mening kabbelde het verhaal langzaam vooruit, de beschrijvingen van de omgeving waren net iets te veel van hetzelfde, evenals de wandelingen die door de passagiers werden gemaakt. Het plan werd daardoor naar de zijlijn geschoven. Door de traagheid van het verhaal kwam ik er ook niet echt in.

Een bron van ergernis (of een lichte vorm van zeeziekte) waren toch wel de vele woordherhalingen. Als ik in een alinea van ongeveer acht regels zes keer het woord onschuldig lees, begint het toch een beetje te wringen.

Tussendoor is er nog een derde verhaallijn, een televisieprogramma waarin de gebeurtenissen op de boot worden besproken door de overige passagiers. Dat had voor mij geen toegevoegde waarde.

Langzaam, maar zeker kom je in de buurt van de ontknoping. Eerlijk is eerlijk, die zag ik totaal niet aankomen. Helaas was ik niet onder de indruk van het boek, maar het plot zat goed in elkaar.

Theater van de Lach in Zwitserland

Stel… je bent auteur en je bent op reis in Zwitserland waar je in een hotel belandt en kamer 621 krijgt toegewezen. Het valt je op dat de naastgelegen kamer niet nummer 622 heeft, maar het bordje op de deur vermeldt ‘621 bis’. Wat zou je doen?

Dit feit vormt in ieder geval de basis in de vierde roman van de Zwitser Joël Dicker (1985), Het mysterie van kamer 622. En zoals deze titel al doet vermoeden, gaat de schrijver op onderzoek uit. Het blijkt dat er jaren geleden een moord in kamer 622 heeft plaatsgevonden. Het politieonderzoek is nooit afgerond en daarom besluit de schrijver zich volledig te storten op de vraag wat er zich twintig jaar eerder in deze kamer heeft afgespeeld. Het blijkt een avontuur dat met geen pen te beschrijven is…

Een van de kenmerken van het werk van Joël Dicker is dat zijn boeken van een behoorlijke omvang zijn. Als je naar zijn boeken kijkt, heb je sowieso het idee dat je er wel even echt voor moet gaan zitten. Wie dat doet, belandt vrijwel onmiddellijk in het decor (en daarmee ook in het verhaal) door de gedetailleerde beschrijvingen van de feiten. Dat kan verstorend werken, maar in dit geval werkt het op de een of andere manier. Dicker weet de indruk te wekken dat je niets mag missen om het geheel te kunnen blijven zien. Het eerste deel van het boek levert op deze manier best een heel plezierige leeservaring op.

Maar in het vervolg van het verhaal vliegt Dicker met meerdere volkomen ongeloofwaardige en niet logische plotwendingen met gierende banden uit de bocht. Hierdoor gaat de geloofwaardigheid volledig verloren en blijft van de aanvankelijk aanwezige kwaliteit bar weinig over. Deze schrijver is onmiskenbaar in de val van overdrijving gelopen. Lezers met enig gevoel voor humor weten misschien hier en daar nog een positief punt op te pikken; objectief ontkom je niet aan de bikkelharde vraag of een schrijver met dit product er voldoende waarde aan hecht zijn lezer serieus te nemen. Anders gezegd: indien Het mysterie van kamer 622 als film of toneelstuk  zou worden uitgebracht, is het heel eenvoudig John Lanting in een hoofdrol te zien.

Na het veelbelovende begin zakt het niveau zodanig ver weg dat uiteindelijk slechts een gevoel van teleurstelling overblijft. En dat is zonde, want Joël Dicker heeft zonder twijfel schrijverskwaliteit. Het is aleen een kunst er de juiste dingen mee te doen.

Stijl                        5.5
Personages        4.0
Originaliteit        4.0
Leesplezier        4.5

Gemiddeld        4.5/10

Thriller met de omgeving als extra personage

In november 2020 was het weer zover. Tien veelbelovende auteurs presenteerden op dezelfde dag hun boek, een mooi inititief van Godijn Publishing onder de noemer Boek10. Een schrijfster die tijdens dit evenement haar droom in vervulling ziet gaan is de Brabantse Anita Kroef (1969). Haar thrillerdebuut met de titel Bloedzuster ziet het levenslicht. Stralend en gloeiend van zichtbare spanning krijgt zij in een groots opgezet Facebook evenement het eerste exemplaar uit handen van uitgeefster Elly Godijn.

Bloedzuster vertelt het verhaal van twee hartsvriendinnen, Samantha en Noor. Laatsgenoemde woont en werkt als vrijwilligster in een Zuid-Afrikaans tehuis . Als Samantha Noor vanuit haar vertrouwde Brabantse ongeving wil opzoeken, blijkt zij spoorloos te zijn verdwenen. Zoals het een goed vriendin betaamt, gaat Samantha naar haar op zoek. Maar kan zij de personen, die haar pad daarbij kruisen vertrouwen? En wat heeft een ontdekking van Noor te maken met haar verdwijning? Een avontuur in een onbekend land met alle gevaren van dien, is onvermijdelijk…

In de afgelopen jaren heeft Boek10 al verschillende kwalitatief hoogstaande werken opgeleverd en Bloedzuster pas zonder enig voorbehoud ook onder die kwalificatie. Het schrijftalent van Anita Kroef is onmiskenbaar en van een behoorlijk hoog niveau. Dat levert een knap uitgewerkt verhaal op met krachtige en geloofwaardige verhaallijnen, uitmondend in een zodanig verrassende ontknoping dat de lezer alleen stil van verwondering (en bewondering) het boek kan dichtslaan. Een minuscuul minpuntje is hooguit dat de aanleiding voor Samantha’s reis net iets minder uitvoerig beschreven had kunnen worden.

Samantha komt uitstekend uit de verf als compleet personage. Vooral omdat haar verschillende karaktereigenschappen, sterk en krachtig met toch ook een bepaalde dosis onzekerheid, op uitmuntende wijze in het verhaal worden ingebakken. Dat komt de geloofwaardigheid van het geheel alleen maar ten goede.

Het punt, waarop Anita Kroef het meest uitblinkt is het gebruik van de setting. Haar liefde voor het land spat van iedere bladzijde af. Dat maakt het ondenkbaar dat dit verhaal in willekeurig welk ander ter wereld zou kunnen plaatsvinden. De gebeurtenissen en de omgeving zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden door deze auteur. Daarvoor past slechts een enorm compliment, want er zijn niet veel auteurs die dat op deze manier voor elkaar weten te krijgen.Bloedzuster is een aanwinst voor het thrillergenre door haar originaliteit en kwaliteit. Het is fijn om vast te stellen dat het in ons land niet ontbreekt aan topauteurs. En laat er geen misverstand over bestaan dat Anita Kroef in potentie een geduchte concurrente is voor alle gevestigde namen in Nederland.

Stijl                        8.5
Personages        9.0
Originaliteit        9.5
Leesplezier        9.0

Gemiddeld        9.0/10

Eenvoudig top

Het schrijven van een kort verhaal is een kunst op zich. Daarover bestaat geen twijfel. Het vereist een specifieke techniek om in relatief weinig woorden een bepaalde scène of een momentopname in exact de juiste woorden op papier te zetten. Deze uitdaging is nog veel groter als een auteur zich waagt aan een ultrakort verhaal (een zogenaamd UKV). Dan moet de vertelling in niet meer dan 100 woorden staan als een huis.

Hoewel er op internet best veel probeersels te vinden zijn, moet gezegd dat er weinig schrijvers zijn die de techniek van het UKV echt in de vingers hebben. De meest beroemde meester op dit gebied is A.L. Snijders.

Toch is hij (en dat is maar goed ook) zeker niet de enige. Nel Goudriaan toon met haar onlangs uitgebrachte bundel over Henk en Anja in een klap aan over een uiterst fijnzinnige pen te beschikken. Vanaf de introductie van dit bijzondere echtpaar is onmiddellijk duidelijk waar de kracht van deze auteur ligt. Op een heel subtiele wijze vormen de verhaaltjes een geheel, waarin steed duidelijker wordt wie Henk en Anja zijn. En zij worden niet alleen beschreven, je ziet ze ook echt voor je. Het lijkt soms net alsof ze je tijdens het lezen aankijken.

Naast het feit dat de verhaaltjes bij elkaar een afgerond geheel vormen, geldt dat ook voor elk afzonderlijk deeltje. Op iedere bladzijde maakt de lezer iets mee dat naast een regelmatige glimlach op het gezicht ook de gedachtenstroom op gang brengt. Nel Goudriaan weet door op de juiste manier de aandacht van de lezer op de juiste plek te krijgen door heel  geraffineerd, en ogenschijnlijk eenvoudig, een klein puntje uit te vergroten. Zo bereikt ze dat ze, zoals weinig anderen dat kunnen, met heel weinig woorden ontzettend veel kan zeggen. Met name dit maakt het lezen van en over Henk en Anja heel bijzonder. En de eenvoudige, maar zeer mooie illustraties van de hand van Judith Zijtregtop maken het geheel daarbij helemaal af.

Henk en Anja moeten blij zijn met hun schepper Nel Goudriaan. Zij zorgt er met haar pen voor dat ze in de spotlight kunnen staan en dat er geen sprake is van een reeks eenvoudige verhaaltjes, maar van een tot in de puntjes afgerond geheel. Deze bundel en deze schrijfster verdienen een plek op het podium en ze bieden de fijnproevers unieke mogelijkheden keer op keer te genieten van literatuur op hoog niveau.

A.L. Snijders heeft er een geduchte collega bij!

Stijl                        9.5
Personages        9.5
Originaliteit        9.5
Leesplezier        9.5

Gemiddeld        9.5/10

Een grote naam zegt niets over de kwaliteit

Sinds het begin van deze eeuw zijn thrillers afkomstig uit Skandinavië ongekend populair in Nederland en Vlaanderen. Een ralatief klein aantal auteurs weten met hun boeken een grote schare fans achter zich te krijgen. Vanaf 2008 doet het Zweedse echtpaar Ahndoril, beter bekend onder hun pseudoniem Lars Kepler, met enige regelmaat ook een duit in het zakje. Eind vorig jaar verscheen Spiegelman, het negende deel in hun serie rondom het succespersonage Joona Linna.

Op weg van school naar huist wordt de zetienjarige Jenny ontvoerd. Ze lijkt van de aardbodem vedwenen te zijn tot ze vijf jaar later, opgehangen aan een klimrek, wordt gevonden. Tijdens een onderzoek, geleid door Joona Linna, wordt duidelijk dat een verwarde man minutenlang naar het klimrek staart op het moment dat de moord moet zijn gepleegd. Hij weet zich niets meer te herinneren van het gebeurde. Lukt het met behulp hypnotiseur Erik Maria Bark helderheid te verkrijgen? En wat is de rol va deze verwarde persoon?

Spiegelman is een typische Lars Kepler-thriller. De lezer wordt een verhaal ingetrokken waarbij zij getuige is van een misdaad, waarbij vervolgens een oude bekende (Joona Linna) ten tonele verschijnt om het op te lossen. Een beproefd recept waar deze auteurs al ruim tien jaar veel fans met hun neus in de boeken weet te krijgen. Bij Spiegelman zal dat waarschijnlijk niet anders zijn. Maar soms kan je het gevoel bekruipen dat het ontbreken van echt iets nieuws in een bestaande serie de betrokkenheid bij het verhaal verkleint. Het is een vreselijk cliché, maar stilstand betekent inderdaad achteruitgang.

Veel van het bovenstaande kan worden goedgemaakt door een ijzersterk verhaal met originele invalshoeken en een ijzingwekkend slot, waardoor je van je stoel wordt geblazen. Op al deze punten stelt Spiegelman ronduit teleur.  De schrijfstijl is weliswaar voor iedere lezer goed te volgen, maar sprankelt op geen moment.

Mijn grootste punt van kritiek is de voorspelbaarheid van deze thriller. Een geoefende lezer in dit genre zal de plot (veel te) snel kunnen doorgronden. Zeker ingeval van een spannend verhaal is dit funest.

Helaas is mijn conlusie dat Spiegelman een bijzonder negatieve leeservaring heeft opgeleverd. Lars Kepler zorgde met hun eerdere delen voor ongekende spanning van hoge kwaliteit. Je vraagt je af of er nog wel een toekomst voor Joona Linna is? Het is oprecht te hopen dat Alexander en Alexandra Ahndoril niet aan hun eigen succes ten onder gaan., want dat het topauteurs (kunnen) zijn, hebben ze in het verleden meer dan eens aangetoond.

Stijl                        5.0  
Personages        6.0         
Originaliteit        2.5
Leesplezier        4.0         

Gemiddeld        4.375 / 10

Expatleven – Hoogtepunten en diepe dalen

Voor Godijn Publishing las ik Julia van Ceciel Huls. Wat heb ik van dit boek genoten met een lach en een traan.

Cover:

De cover laat een eenvoudig, maar duidelijk Afrikaans beeld zien. Het gele landschap dat op verschroeiende hitte wijst, karakteristieke bomen en op de achtergrond een paar giraffen. De auto die op de verlaten weg rijdt, is een belangrijk onderdeel in het verhaal.

Flaptekst:

Julia vindt haar nieuwe leven als niet-werkende vrouw van een diplomaat in Dar es Salaam, Tanzania, maar niets en neemt Veronica, haar nanny, mee op reis naar Arusha. Ze gaat hiermee dwars tegen de wensen van haar man Wouter, en de adviezen van doorgewinterde expats in. De geplande terugreis per vliegtuig verandert in een avontuurlijke rit in een gehuurde fourwheeldrive met op de achterbank een getraumatiseerd meisje dat dringend medische zorg nodig heeft die ze in Dar en Salaam kan krijgen.

De reis markeert een keerpunt in Julia’s leven. Na maanden van doelloos leven, koffieochtenden en uitgebreide lunches met andere vrouwen-van, komt bij Julia het besef dat ze aan het roer moet gaan staan van haar nieuwe leven, wil ze er iets van maken.

Mijn leeservaring:

Vanaf de allereerste pagina sleurt Ceciel de lezer mee in het leven van Julia. Als kersverse expat moet ze wennen aan een leven in Dar es Salaam, Tanzania. Dat dit niet zonder slag of stoot gaat, mag duidelijk zijn.

Julia was in Nederland een werkende vrouw met een glansrijke carrière. In Tanzania is ze de vrouw-van, die haar tijd moet doden met koffiedrinken en uitgebreide lunches met andere expatvrouwen.

Julia is anders. Ze is goed voor haar personeel en wil zich ook in dit, voor haar vreemde land, nuttig maken. De mogelijkheden daarvoor zijn nihil en Julia begint weg te zakken in een leven van troosteten en dik worden. Goede voornemens verdwijnen weer zodra ze in haar gedachten opkomen.

Een leven in Tanzania, uitzicht op de Indische Oceaan, een groot huis, personeel. Het lijkt een droom, maar de werkelijkheid is heel anders. De schrijnende armoede van de bevolking en de criminaliteit maken het leven er niet veiliger op.

Bijna ademloos heb ik dit boek gelezen. De manier waarop Ceciel in de persoon van Julia een deel van haar eigen leven beschrijft, is ontzagwekkend. Ze maakt het niet mooier dan is, de ontroerende momenten die mij even lieten slikken en me met een waas voor mijn ogen deed verder lezen. De mooie momenten waardoor ik een glimlach om mijn mond kreeg, maar ook het einde dat ik met dik kippenvel zat te lezen.

Uit alles spreekt de kracht van een vrouw die door een diep dal is gegaan, maar niet heeft opgegeven.

Een welverdiende 5*

Ceciel Huls (1971) groeide samen met haar jongere zus onbezorgd op in een kerkdorp in het zuiden van Limburg. Ceciel was als kind al verslingerd aan lezen, het weekend kon pas beginnen als ze een stapel boeken had geleend bij de bibliotheek. Vele dagboeken vulde ze met haar gedachten, gevoelens, herinneringen en verhaaltjes en het kon niet anders dan dat ze later schrijfster zou worden.

Een studie economie aan de Universiteit Maastricht stuurde haar een andere richting op en na haar afstuderen werkte ze in de consultancy en bij de Dienst Justitiële Instelling en Heineken. Heineken verliet Ceciel met de dubbele gevoelens die hoorden bij de grote stap die ze met haar gezin maakte in de zomer van 2011. Het gezin – inclusief twee zoontjes van destijds twee en vier jaar oud – verhuisde toen van Voorburg naar Dar es Salaam, Tanzania. Ceciels man, werkzaam voor het Ministerie van Buitenlandse Zaken, werd daar gestationeerd op de Nederlandse ambassade. In de daarop volgende jaren woonde het gezin achtereenvolgens in Tanzania, Israël en Peru. Het waren jaren vol avontuur, uitdagingen, heimwee, frustraties en heel veel geluk. Over haar leven in den vreemde schreef Ceciel op haar eigen websites en later ook voor De Wereldwijven. Vanuit Israël volgde ze schrijfcursussen bij Editio en zo herontdekte Ceciel de schrijfster in zichzelf. Al schrijvend en mijmerend ontstond het idee voor haar eerste roman die zich afspeelt in Tanzania en die verhaalt over de worstelingen en avonturen van hoofdpersoon Julia die meer dan een beetje op Ceciel lijkt. Ceciel en haar gezin keerden eind april 2020 versneld terug naar Nederland toen zij Lima tijdens de coronacrisis verlieten. Haar zoons zijn inmiddels heel wat jaren ouder en het gezin vestigt zich in Den Haag waar Ceciel haar carrière opnieuw inhoud gaat geven als directeur basisonderwijs in opleiding.

(tekst: K. Hazendonk)

Baldacci weet hoe hij tevreden lezers moet kweken

Het thrillergenre kent een flink aantal voorbeelden van veelschrijvers. Schrijvers die er niet voor terugdeinzen 20 of nog meer boeken op de markt te brengen. Dat kan natuurlijk alleen het gevolg van een ongekende populariteit bij een grote schare fans zijn.

De Amerikaan David Baldacci (1960) behoort zonder twijfel tot de bovengenoemde groep. In november verscheen zijn 38e thriller, Daglicht, een vertaling van Daylight door Jolanda te Lindert. Baldacci is niet alleen een veelschrijver, maar met name ook een auteur die bekend staat als serieschrijver. Daglicht is het derde deel met FBI-agent Atlee Pine in de hoofdrol. Eerder verschenen De lange weg naar genade (2018) en Eén minuut voor middernacht (2019).

In Daglicht volgt de lezer het vervolg van de zoektocht van Atlee naar haar ontvoerde tweelingzus Macey. Het officiële politie-onderzoek en haar eigen zoektocht leveren jarenlang geen enkel resultaat op. Dan wordt plots duidelijk wie de dader is, Ito Vincenzo. Juist dan krijgt Atlee te horen dat ze haar zoektocht moet afronden om prioriteit te geven aan haar eigenlijke werk. In een ware race tegen de klok reist Atlee af naar Trenton, New York, de plek waar Vincenzo voor het laatst is gezien.
De locale special agent John Puller is daar bezig met een onderzoek naar drugssmokkel op een legerbasis. Tot verbazing van Pine en Puller blijken beide kwesties een behoorlijke overlap te hebben. Zij bundelen daarom hun krachten, met als gevolg dat er zaken aan het licht komen die de democratie op de grondvesten doen trillen…

Zoals aangegeven is Baldacci een echte oeuvrebouwer. Telkens weer slaagt hij erin zijn fans een avontuur voor te schotelen dat voor ongekend leesplezier zorgt. En het moet gezegd, Daglicht is een thriller die aan alle eisen voldoet, waarop fans zitten te wachten: het is spannend, er zit meer dan voldoende actie in, de opbouw is prima en de ontknoping kan alleen maar to tevredenheid stemmen.

Het punt waarop Baldacci zich onderscheidt van veel van zijn collega’s is de uitwerking van de personages. Atlee Pine komt daarwekelijk tot leven. De lezer leert haar goed kennen, mede door de subtiele, maar o zo belangrijke karakteriseringen die aan het verhaal worden toegevoegd. En dat John Puller, bekend van een zijn eigen Baldacci-serie, zijn opwachting maakt in Daglicht, geeft aan hoe belangrijk dit punt voor deze auteur is. Het is het kernpunt van zijn stijl en dat geeft een enorme meerwaarde aan zijn boeken.

Een klein minpuntje kan niet onbenoemd blijven. Door de snelheid waarin scènes bijna letterlijk voorbij vliegen, bestaat het risico het overzicht te verliezen. Het had niets aan de kracht en de kwaliteit van het verhaal afgedaan als sommige delen (en personages) uit het waren geschrapt. Het is een verschijnsel dat je misschien wel typisch Amerikaans zou kunnen noemen.

Dat doet niets af aan het feit dat Daglicht een uitstekende aanvulling is en het is goed te beseffen dat de slotcliffhanger suggereert dat we in de toekomst Atlee Pine in ieder geval nog voor een vierde keer kunnen volgen.

Stijl                                8.0
Personages               9.0
Originaliteit                8.0
Leesplezier                8.5     

Gemiddeld                        8.375

Novelle die er zeker toe doet

Wat gebeurt er met 18-jarig pubermeisje als haar vriendinnen haar in de steek laten en ze plotseling aandacht krijgt van een oudere jongen. Het is de situatie waarin Maartje verkeert en de betreffende jongen is Lennie. Maar is Lennie wel wie hij lijkt te zijn? En hoeverre komt de les om altijd rustig te blijven haar hierbij van pas?

Annemarie Ros levert met haar novelle Altijd rustig blijven een mooie bijdrage. In helder en toegankelijke taal presenteert ze een verhaalconflict dat voor vele pubers en met name hun ouders een nachtmerrie is. De jongere lezer zal met name geboeid zijn door Maartje en alles wat zij meemaakt. Voor de oudere lezer, en zeker zij die kinderen in de puberleeftijd hebben, roept het verhaal op zeker etische vragen over opvoeding op.

Het verhaal steekt technisch uitstekend in elkaar. De personages zijn goed uitgewerkt. We weten voldoende over ze, waarbij overdadige informatie terecht achterweg blijft. De zorgen en de pijn van Maartje zijn daadewerkelijk voelbaar. Als lezer begrijp je handelen, ook al kan niet alles wat ze uitspookt door de beugel. De rol van alle mensen om haar heen, en dan specifiek haar vader, is op dezelfde correcte manier verweven. Dat maakt de leeservaring boeiend en zorgt voor een afgesloten geheel, waarbij er dus geen open eindjes tussen de auteur, de lezer en het verhaal blijven bestaan.

Zoals al aangegeven zijn in Altijd rustig blijven ook een aantal morele vraagstukken ingebakken. Daardoor zou dit verhaal ook een geweldige basis kunnen vormen binnen het middelbaar onderwijs. Tegelijk heeft het dan ook een positieve invloed op de leesbevordering bij tieners. Dit type vertellingen leveren daartoe onmiskenbare mogelijkheden.

Deze novelle is vanwege al deze argumenten begrijpelijk hoog geëndigd en de auteur heeft alle reden trots te zijn op het eindresultaat.

Stijl                                        8.5
Personages                        8.5         
Originaliteit                        7.5
Leesplezier                        8.5

Gemiddeld                        8.25 / 10

Verhaal van het jaar 2020

Een ongelezen boek, een verborgen hartstocht en een psychiatrisch verleden vormen samen de kern van de novelle Het Boek van de hand van Jacob Dens. Met dit verhaal weet deze auteur in een klap door te dringen tot de top van de auteurs in het Nederlandstalig taalgebied. Volkomen terecht wordt hij door velen een natuurtalent genoemd.

Vanaf de eerste alinea grijpt Jacob zijn lezer bij de lurven en trekt hem of haar in rechte lijn zijn verhaal in. Niet geraakt worden door zijn schrijfwerk is onmogelijk. Echt alles klopt. Het verhaal is volstrekt origineel (welke auteur heeft eerder een boek als personage gepresenteerd?), spannend tot voorbij de laatste pagina en sterk als een betonnen fundament.

Hoewel deze novelle af en toe trekjes heeft van het fanatsy-genre, wordt het geheel zodanig gepresenteerd alsof alles de normaalste de zaak van de wereld lijkt. Personages zijn zonder enige uitzondering van toegevoegde waarde en kunnen geen van allen worden gemist. Extra leuk is het daarbij dat ook een bestaande persoon zijn opwachting maakt.

Naast een geweldige schrijfstijl is de zichtbare en voelbare kennis over de psychiatrie  aanwezig en op de juiste manier verwerkt. Dit maakt Het Boek tot een unieke leeservaring. Een ervaring die de lezer nog heel lang zal bijblijven.

Als je het verhaal oppervlakkig leest, zou je kunnen denken dat Jacob Dens wel erg vrij met het thema is omgegaan. Dit is niet het geval. Voor wie bereid is zijn fantasie de vrije ruimte te geven, kan opmerken dat Zwarte sneeuw wel degelijk op een bijzondere is toegepast. Het is prachtig te merken,hoe de dubbele lagen in het verhaal aan de oppervlakte kunnen komen. Je moet er alleen even iets voor doen.

Jacob Dens was tot voor kort voor mij de grote onbekende. Na het lezen van Het Boek de grootste ontdekking en wat mij betreft schrijver van het verhaal van het jaar. Normaal ben ik terughoudend met superlatieven, voor Dens maak ik heel graag een uitzondering: formidabel en topklasse!

Stijl:                       10.0
Personages:      10.0
Originaliteit:       10.0
Leesplezier:       10.0

Gemiddeld:       10.0